Każda książka z autografem autorki · Pakuję osobiście · Przy boxach zestawy dedykowanych zakładek

Rozdział 15. W górę do piekła

„Przebudzona” · spis treści

– Przygarb się bardziej – instruował ją, gdy opuścili mieszkanie. – Utykaj trochę.

Przemierzali duszny korytarz, kierując się ku najbliższej windzie. Każdy krok z obciążeniem, jakie stanowił nadmiar odzieży, sprawiał, że Natasza już po kilku krokach się spociła. Gdy wsiedli do windy, zrobiło się jeszcze gorzej. Fetor moczu i wymiocin, które pokrywały ściany, zaatakował ich nozdrza. Odwykli od smrodu, przesiąkając sobą nawzajem i zapachem seksu. Teraz w ciasnej przestrzeni pozwolili sobie na szybki kontakt, przytulenie się, lecz po dojechaniu do pierwszego piętra musieli się od siebie odsunąć.

Bartek działał zgodnie z planem, który zakładał dostanie się do centralnego inkubatora. Szedł przodem, a Natasza podążała za nim rozkołysanym krokiem.

Opuszczenie windy nie przyniosło ulgi. Powietrze wydawało się być gęstsze niż zwykle, parne i wilgotne.

– Gorąco mi. – Przysunęła się blisko Bartka, zrównując z nim krok. – Czuję się, jakbym się miała roztopić.

– Dojdziemy do centrali, to zdejmiesz bluzę i kamizelkę. – Rozejrzał się nerwowo, ale uspokoił się widząc, że nikt nie spogląda w ich kierunku. Większość ludzi wyglądała na zmęczonych, co przyniosło nadzieję na dotarcie do celu. Bartek liczył na to, wybierając porę opuszczenia mieszkania. Z każdym krokiem uspokajał się bardziej, widząc stan, w jakim byli mijani mieszkańcy Virtucity.

Zastanawiał się jakim cudem ludzkość przetrwała, skoro mężczyźni zamieszkujący powierzchnię miasta, tak intensywnie wyniszczali się alkoholem. Używki były tanie, a trunki marnej jakości zatruwały ciała, a w efekcie i umysły.

Zbliżali się do wejścia dla pracowników Hydroserwisu. Wszystko tutaj było zautomatyzowane i tylko musieli minąć punkt kontrolny.

Był wtorek, a właśnie we wtorki popołudniową zmianę obejmował jeden z ludzi sprzyjających ruchowi oporu. Od innych różniło go to, że nie oczekiwał zapłaty za pomoc, a wręcz kategorycznie odmawiał przyjęcia jakiejkolwiek gratyfikacji. Nie on jedyny pragnął powrotu do starego porządku. Może tylko był jednym z niewielu, mieszkających w tej lepszej części miasta.

Bartek wywinął kamizelkę na drugą stronę tak, by napis „Hydroserwis” był widoczny na plecach, oraz piersi. W zamieszkiwanym dotąd bloku nie mógłby afiszować się przywilejem tak dobrze płatnej pracy. Jako lepiej sytuowany zająłby większy apartament, w korzystniej usytuowanej części miasta. Felerem tej lokalizacji był jednak fakt, że była ona objęta ścisłym monitoringiem. Nie mogli sobie pozwolić na uwiecznienie przez kamery twarzy, której nie było w rejestrach służb porządkowych.

– Zaczekaj tutaj – zatrzymał Nataszę, nakazując jej oparcie się o ścianę poza zasięgiem zawieszonej nad wejściem kamery. – Nie podnoś głowy.

Z sercem na ramieniu podszedł do drzwi i przystawił pierś do czytnika. Istniała możliwość, że ich kamizelki nie posiadają już aktualnych dostępów. Były takie tydzień temu, gdy to podjął decyzję, o wytarganiu tych kilku dni dla siebie i Nataszy. Gdyby tak się stało, zamiast dźwięku odblokowujących się drzwi, usłyszy alarm i elektronicznie modulowany głos nakaże mu odsunięcie się od nich. Drugiej próby nie podejmie, gdyż zamiast komunikatu, mógł otrzymać wyłącznie impuls elektroniczny, który zadziałałby na zasadzie paralizatora, obezwładniając go.

Odetchnął z ulgą, słysząc pojedynczy sygnał, a chwilę później zamek ustąpił z cichym syknięciem.

– Witaj. – Przy ladzie stróżówki zastał znajomego człowieka. – Nie jestem sam. Czy mogę prosić identyfikator?

– Jasne! – Mężczyzna podskoczył, wyraźnie podekscytowany widokiem Bartka. – Proszę.

Podał mu plastik z firmowym nadrukiem i dodatkowy z napisem VIP.

– Przyprowadź ją, ja wyłączę monitoring. – Mężczyzna pochylił się ku monitorom. – Będziecie mieli maksymalnie czterdzieści minut, nim system się zrestartuje i uruchomi ponownie.

Bartek wyszedł z budynku i siląc się na spokojne ruchy, podszedł do Nataszy.

– Idziemy – szepnął, pochylając się ku niej.

Nie odpowiedziała i nie uniosła głowy. Poczuł ukłucie dumy, że jest skupiona na zadaniu i robi to, co ustalili wcześniej. Szła w ślad za nim, pochylona do przodu, starając się zapanować nad drżeniem, które ogarnęło już całe ciało. Przestąpili próg, drzwi zamknęły się za nimi.

– Zdejmij te ciuchy – pomógł jej ściągnąć nadmiar odzieży.

– Jedźcie tą windą na najwyższe piętro. – Ciemnowłosy, dobrze zbudowany chłopak nie potrafił oderwać oczu od twarzy Nataszy. Pierwszy raz widział kobietę na żywo, a ta była wyjątkowo urodziwa, mimo zbyt krótkich, jak na jego gust, włosów. – Po wyjściu z niej idźcie do końca korytarza i wsiądźcie do windy o numerze trzynaście. Znów wybierzcie najwyższe piętro. Na nim mieści się centrala wylęgarni. Karta VIP otwiera wszystkie drzwi. Powodzenia!

Odebrał od Bartka kufajkę i resztę ubrań, które przyniosła na własnym grzbiecie Natasza. Schował je do składziku obok windy, by poczekały tam na ich powrót.

Teraz dziewczyna poza bielizną miała na sobie cienkie, czarne spodnie i luźną bluzę z długim rękawem.

Bartek przestąpił próg windy, Natasza w ślad za nim. Wybrał przycisk z najwyższą cyfrą i przyłożył kartę magnetyczną do czytnika. Ruszyli, Bartek wziął dłoń Nataszy w swoją, przyciągnął ją do siebie.

– Pamiętaj, że cokolwiek by się działo, nie panikujemy. – Zajrzał w jej rozszerzone strachem źrenice.

Pokiwała w odpowiedzi głową, niezdolna do wypowiedzenia choćby jednego słowa. Gardło zacisnęło jej się z emocji, w brzuchu czuła nerwowe drżenie, a serce waliło niczym młotem.

Bartek pocałował ją w czoło, a dziewczyna odruchowo uniosła ku niemu twarz i skradła szybkiego całusa.

Jechali długo i Nataszy od pędu metalowej klatki kręciło się w głowie, przytkały się uszy, a w gardle czuła ucisk. Przełknęła ślinę, pomogło.

Winda wytracała prędkość, w końcu wyhamowała, wyświetlacz wskazał najwyższe piętro.

Nim wysiedli, Bartek ostrożnie wystawił na zewnątrz samą głowę i się rozejrzał, badając teren.

Wysiedli i wyszli na długi, pozbawiony drzwi korytarz. Jedna ze ścian była przeszklona, za nią rozciągał się widok na miasto. Natasza szła oceniając kolor powietrza przy ziemi, który ewidentnie wskazywał na zanieczyszczenie. Kilka budynków w Virtucity było równie wysokich co ten, w którym się właśnie znajdowali. Dziewczyna pomyślała, że jeśli pokonają kolejne piętra w górę, to ujrzy panoramę całego miasta.

Z opowieści Bartka wiedziała, że świat poza kopułą zdziczał i wciąż jest toksyczny dla ludzkiego organizmu. Skutki wojny z użyciem broni biologicznej miały być odczuwane przez kolejnych pięćdziesiąt, może nawet sto lat. Nie udało się nawiązać łączności z nikim poza kopułą, istniała więc ewentualność, że nie przetrwało więcej ludzi na Ziemi. Może jeszcze ewentualnie jakiś instytut, w którym prowadzono eksperymenty. Warunkiem była szczelność budynku, lub jego usytuowanie pod powierzchnią ziemi. Tego jednak nie udało się ustalić, mimo wypraw poza kopułę, które przeprowadzono w pierwszych latach po jej powstaniu. Żadna z ekspedycji nie wróciła jednak, więc zaprzestano eksploracji fizycznej i tylko nawoływano w eterze, ale i to coraz mniej intensywnie.

Drugą sprawą był porządek, który odpowiadał elitom, a te umiejętnie zawiadowały robotnikami. Ci ostatni mieszkali tuż przy ziemi, toteż szybko zaczęto ich nazywać robalami. Stanowili go odurzeni używkami mężczyźni i uśpione kobiety. Nimi zaspokajali podstawowe potrzeby fizyczne i to ciała kobiet były towarem, wokół którego krążył najbardziej dochodowy biznes.

Dotarli do windy. Bartek przywołał ją, a gdy drzwi rozsunęły się z cichym szumem, wsiedli do środka. Ponownie wybrali najwyższe piętro. Bartek wcisnął przycisk, ale nic się nie wydarzyło. Stali, czy raczej wisieli w zamkniętej klatce wysoko nad powierzchnią Ziemi.

– Coś jest nie tak! – sapnął nerwowo, choć bardzo starał się zachować opanowanie. – Karta nie działa!

Natasza przysunęła się do jego ramienia i równie zdenerwowana przyglądała się martwej tablicy z przyciskami.

– Niedobrze – szepnął, ponownie przykładając kartę. – Musimy wysiąść i wracać na dół!

Wdusił otwieranie drzwi, ale ponownie nic się nie wydarzyło. Drzwi ani drgnęły, tablica nie rozbłysnęła, dodatkowo przygasło światło sufitowe.

„Wymagana autoryzacja”

Z głośników popłynął komunikat. Wypowiadał go łagodny, wręcz aksamitny kobiecy głos, co zdumiało Bartka, bo nigdzie nie używano tembru innego, niż męski.

„Wymagana autoryzacja”

Komunikat się powtórzył, przez co poczuł ukłucie strachu, ta zmieniła się w panikę.

To nie może tak być! – krzyczało mu w głowie, gdy tymczasem na żołądku zaciskał się nerwowy węzeł. – Nie po tych wszystkich poszukiwaniach! Nie po naszych trudach! Nie po tym, co dane mi było przeżyć w ramionach Nataszy! Nie przed tym, co planujemy!

Zdusił uczucie wstydu, wywołane tym, że pozwolił sobie na niemyślenie o dobru ludzkości. Miał w dupie wyższe wartości i w klatce, w której się znaleźli, nic dla niego nie znaczyły. Teraz liczyło się wyłącznie uwolnienie kobiety, która stała się dla niego wszystkim. Zadbanie o jej bezpieczeństwo i ukrycie jej gdzieś, gdzie będzie mógł ją chronić. Właściwie to wolałby ją schować przed światem. Ją i siebie. I zatrzymać czas.

„Wymagana autoryzacja”

Po kolejnym komunikacie światła zgasły całkowicie i na chwilę zapadła ciemność. Natasza przytuliła się do Bartka, przylegając do jego ramienia i czuł, że drży na całym ciele.

Rozbłysło światło, ale tym razem czerwone. Pulsowało, podnosząc nerwowość obojga.

„Wymagana dodatkowa autoryzacja”

Komunikat się zmienił, a wraz z nim na ścianie uniosła się płytka. Cicho szumiąc, przesunęła się w górę, odsłaniając wgłębienie.

I co teraz?! – krzyczało w głowie Bartka. – Takiego scenariusza nie przerabialiśmy!

Zaczynał go dławić coraz mocniejszy strach, panika zaciskała palce na gardle, przez co brakowało mu powietrza.

A może odsysają tlen?! – przemknęła mu przez głowę przerażająca myśl. – Uduszą nas tutaj i wyrzucą, jak zwykli robić z trupami. Dla systemu jesteśmy bezużytecznymi śmieciami!

Szybkie spojrzenie na Nataszę uspokoiło go odrobinę. Nie wyglądało, by się dusiła. Miała zmarszczone czoło, ściągnęła brwi i wyglądało, jakby się nad czymś bardzo intensywnie zastanawiała.

Nim zdążył zapytać o czym myśli i czy może ma jakiś pomysł, cokolwiek, co mogłoby im pomóc się stąd wydostać, dziewczyna uniosła dłoń i sięgnęła ku ścianie, wkładając palec we wgłębienie na niej.

– Auć! – syknęła, cofając rękę. – Ukłuło!

Spojrzała na palec, na którym powiększała się kuleczka kropli krwi. Natasza uniosła nakłuty palec do ust i possała go, zlizując krew. Myśli Bartka odruchowo powędrowały do skojarzenia, które pojawiło się w głowie, na ten z pozoru niewinny gest. Wraz z myślami, jedna z brwi uniosła się wysoko i towarzyszył temu lekki uśmiech.

– No co? – zapytała, łapiąc niewypowiedzianą aluzję. – Ty tylko o jednym! – dodała niby z wyrzutem, ale widział, że i jej myśli powędrowały do tego, co robili w niewielkim pokoju.

– To przez ciebie – mruknął, przyciągając ją do siebie bliżej, zaciągając się zapachem dziewczyny.

I tyle zdążył zrobić, bo chwilę później światło z czerwonego zmieniło się na zwykłe białe, tablica z przyciskami z numerami pięter rozbłysła i poczuli lekkie szarpnięcie.

„Autoryzacja przyjęta.” – oznajmił kojący kobiecy głos. – „Kabina jedzie w górę.”

Spojrzeli na siebie zaskoczeni i uradowani, po czym pozwolili sobie na szybki, głęboki pocałunek.

Nowy rozdział „Przebudzonej” w każdy piątek.

Nie chcesz czekać? Zapisz się, a całą powieść wyślę Ci na e-mail.

To pole jest wymagane.
Zapisując się, dołączasz do mojego newslettera: nowe rozdziały i nowości ode mnie. Wypiszesz się jednym kliknięciem.

Lubisz takie historie? Zajrzyj do moich książek – każda z autografem.