Rozdział 14. Koniec raju
– Też cię chcę pocałować – mruknęła uwodzicielsko, przytuliwszy się do pleców Bartka.
Brał prysznic, lecz czując piersi Nataszy na plecach i dłoń, którą sunęła po brzuchu w dół, przestał myśleć o czymś tak banalnym, jak mycie ciała. Obrócił się do niej twarzą i pochylił, by ją pocałować. Dziewczyna położyła mu palec na ustach, nie pozwalając na to. Z kocim uśmiechem obniżyła się, klękając przed nim.
Obserwował dłonie, którymi go pieściła i usta, które objęły coraz bardziej sztywną męskość. Stęknął, zaciskając oczy i opierając się dłońmi o ścianę. Kolana mu drżały, biodra również. Zbyt duża dawka przyjemności spowodowała, że wytrysnął w usta kobiety w momencie, gdy ta obejmując dłonią jądra, wsunęła głęboko penisa. Zamrugała zaskoczona, lecz nie uciekła głową.
* * *
– To się nie może znudzić – szepnął sennie, wodząc opuszkami palców po piersi Nataszy. – Tyle sposobów i możliwości…
Urwał, zamyślając się nad czasem, który im został. Oboje wiedzieli, że naginają ustalenia, ale równocześnie nie potrafili przestać cieszyć się tym, co ich spotkało.
Właśnie minął tydzień. Najbardziej beztroski i najpiękniejszy czas w jego dotychczasowym życiu. Spędzili go na jedzeniu i regeneracyjnym śnie, by odpocząć. Przede wszystkim jednak uprawiali miłość. Zafascynowaniu ciałem kochanka dorównywał zachwyt tym, co działo się we własnym wnętrzu. I w powłoce zewnętrznej, oraz w samej głowie, w roziskrzonym czymś niesamowitym umyśle.
Fascynacja nie mijała. Zmieniała się w coś nowego i Bartek podejrzewał, że to właśnie ludzie nazywali miłością. Dotąd próbował sobie wyobrazić to uczucie, lecz nie miał punktu odniesienia. Myślał, że może to coś podobnego do uczucia sytości po posiłku, czy komfortu który czuł, gdy ciało wypocznie. Nie podejrzewał nawet, że może to być aż tak dojmujące, zachwycające mocą i bolesne równocześnie. Jakby radość z tego, że może przebywać z Nataszą, wywoływała równocześnie nudności, gdy pomyślał o niebezpieczeństwie, które na nich czeka poza ścianami tego mieszkania. Najchętniej nie opuszczałby go w ogóle.
– Wiesz, że musimy opuścić to mieszkanie? – mówił sennym głosem, równocześnie podziwiając linię ramienia, na które patrzył z góry.
Natasza leżała z głową na jego klatce piersiowej, wsłuchana w miarowe bicie serca. Bawiła się włoskami porastającymi brzuch Bartka, tworzącymi zwężającą się ścieżkę, wiodącą w dół.
– Wiem. – W jej głosie wyraźnie słychać było żal. – Najchętniej zostałabym tu z tobą na zawsze i kochała się na wszystkie sposoby, które poznałam i te, które byśmy dopiero odkryli.
Bartek mógł zareagować w jeden tylko sposób, przetaczając się na Nataszę, przygniatając ją sobą.
– Obiecuję ci, że po wszystkim zamkniemy się gdzieś i przez miesiąc nie będziemy robili nic innego.
Godzinę później znów zapadli w drzemkę.
* * *
W końcu nadeszła pora próby i przystąpienia do realizacji planu. Wytargali życiu wspólny czas i spędzili go łącząc się fizycznie i psychicznie w sposób, o którego istnieniu żadne z nich nie wiedziało.
Natasza czuła, że ten mężczyzna jest jej. Dzięki temu, czego przy nim zaznała, zatarło się to, co stało się jej udziałem w więzieniu inkubatora. Wspomnienia przyblakły i częściowo zniknęły, pod naporem tego, czym ją zastępowali, osłabiając traumę. Teraz Natasza wiedziała, jak piękne może być bycie razem. To, gdy jedno patrzy na drugie, gdy nim przesiąka, dając więcej, niż bierze. Nie miało to wiele wspólnego z tym, co robiono jej dotąd, a z czego zapamiętała ledwie dzień, może dwa. Resztę wyczyszczono, bo tak robiono każdorazowo po tym, gdy użyto ciała kobiety. Bartek nie potrafił powiedzieć, czy pamięć znika całkowicie, czy gromadzi się gdzieś głęboko i z czasem da znać o sobie. Natasza bała się tego. Na szczęście tak mocno skupiła się na doznawaniu wspólnego szczęścia, że nie dotykała tej części lęku i wiedziała, że w najbliższym czasie nie będzie miała nań przestrzeni. Nadeszła pora działania.
– Musisz się zgarbić i udawać, że utykasz – mówiąc to, Bartek naciągnął jej na głowę obszerny kaptur i zapiął zbyt dużą kurtkę aż pod szyję. – Jeśli spotkamy kogoś w dyspozytorni, to lepiej byś udawała, że jesteś głucha i ślepa. Naprawdę, to najrozsądniejsze zachowanie – dodał z nerwowym uśmiechem, widząc jej pełne konsternacji spojrzenie. – Nie powinno być tam ludzi, bo wszystko jest całkowicie zautomatyzowane i obsługiwane przez komputery. Nie byłem w dyspozytorni, ale widziałem wylęgarnię. Miejsce, z którego cię zabrałem – wyjaśnił, widząc, że Natasza nie rozumie, o czym mówi. – Jeśli nawet ktoś cię przestraszy, albo zada ci pytanie, ty po prostu nie reaguj. Udawaj kogoś, kto ma ograniczony kontakt ze światem. Możesz ewentualnie bełkotać coś niezrozumiałego.
– Mam patrzeć w podłogę, garbić się, szurać nogami i utykać, ale nie odpowiadać i nie mówić, ewentualnie bełkotać – powtarzała, czując ogarniającą ją panikę. – W dyspozytorni podłączam się do centralnego inkubatora i wchodzę po kolei do umysłów podłączonych kobiet i próbuję którąś skłonić do przebudzenia.
Było jej gorąco w przydużych ubraniach, przez co pociła się obficie. Dodatkowo czuła dygot, który rozprzestrzeniał się z wnętrza brzucha. Mimo, że była przegrzana na ciele, dłonie zrobiły się lodowate i wilgotne.
– Dokładnie tak – potwierdził z łagodnym uśmiechem. – Informator doniósł nam, że z centralnego inkubatora możesz zaglądać w umysły wszystkim podłączonym. Tak kobietom, jak i klientom – mężczyznom. – Złapał ją za brodę i uniósł do góry tak, by spojrzała mu w oczy. – Też się boję, ale uda się nam! – powiedział z mocą i zrobił pauzę, czekając, by potwierdziła, że myśli podobnie. Pokiwała lekko głową, choć w niebieskich oczach czaiła się niepewność. – Pamiętaj, by słuchać moich rozkazów, gdyby pojawiły się jakieś niespodziewane okoliczności. Jeśli nie uda ci się znaleźć żadnej kobiety dzisiaj, to wrócimy tutaj i spróbujemy ponownie jutro.
– A po powrocie będziemy się kochać. – Starała się żartować, lecz nie udało jej się zmusić mięśni twarzy do uśmiechu. Broda zadrżała, oczy zdradziecko się zaszkliły.
– Dokładnie tak. – Pochylił się i ją pocałował.
Przylgnęła do niego mocno. Na tyle, na ile pozwoliły jej obszerne ubrania. Już marzyła, by się rozebrać i móc przytulić do gorącej skóry Bartka. Czuła fizyczny opór przed opuszczeniem mieszkania i tym, co ją czeka. Powtarzała sobie, że po to się obudziła, do tego zadania ją uratowano. To, że otrzymała od życia tych kilka dni z Bartkiem, było łutem szczęścia i bonusem. Teraz musi stawić czoło niechcianemu i zapracować na więcej szczęścia u boku Bartka. Tłumaczyła sobie to w duchu, by po przestąpieniu progu nie uciec z powrotem do mieszkania, by dać radę czekającym ją trudnościom.
– Gotowa? – spytał z ustami przy jej ustach.
– Nigdy nie będę – odparła drżącym głosem, tłumiąc cisnące się do oczu łzy. – I nie chcę tego.
– Wiem i czuję to samo, ale musimy ruszać – mówiąc to, naciągnął jej kaptur na twarz. – Też tego nie chcę, ale to nasza droga ku wolności razem.
Ostatnie zdanie powiedział z taką mocą, że w Nataszę wstąpiła nadzieja, a wraz z nią pokłady mocy. Była zdeterminowana, by przetrwać i znaleźć się z nim w miejscu, w którym będą mogli być razem. Bez strachu i świadomości, że ten czas ukradli, bo w tej samej chwili cierpią setki kobiet. To kładło się cieniem na ich szczęściu.
Bartek wierzył w powodzenie planu i sprawczą moc tego, co zakwitło między nimi w tym ciasnym mieszkanku. Ufał, że to uczucie pomoże im przetrwać do momentu, gdy znów będą mogli być razem. Nie wyobrażał sobie, by potrafili żyć teraz osobno.
Nie wiedział, jak potoczy się przyszłość, bo nie mógł tego przewidzieć nikt z podziemia.
Wystraszył się myśli, która szepnęła mu w głowie, że jest gotowy na śmierć. Dzięki Nataszy doświadczył więcej szczęścia, niż jakikolwiek mężczyzna, którego znał. Podejrzewał, że klienci podłączający się do umysłów kobiet w wylęgarni, nie zaznali nawet trzech procent tego, co on przez ostatnie dni spędzone z Nataszą. Poziom zatracenia, który przy niej osiągał, wymykał się jakiejkolwiek klasyfikacji. To było tak intensywne, obezwładniające i napawające szczęściem, że gotów był zabić dla powtórki tego i pół świata. Co gorsze, mógłby zarzucić zadanie i pogrzebać dla niej plan, którego mieli być przecież kołem zamachowym. Na szczęście nie zażądała tego od niego i miał wrażenie, że rozumie powagę sytuacji i również chce, by świat przestał tak bezdusznie wykorzystywać kobiety.
Zaskoczyło go to, że ponoć ta sama władza, którą miała nad nim Natasza, stała się narzędziem upadku cywilizacji. Poznanie zjawiska nie zmieniło jednak jego uczuć do Nataszy. Kochał ją i mógłby i całą rasę ludzką dla niej zabić. To czyniło z niego jej obrońcę, ale też jednostkę, która mogłaby wcisnąć przycisk unicestwiający dla niej planetę. Zrobiłby dla swojej kobiety kompletnie wszystko, byle ją ochronić i zapewnić bezpieczeństwo.
Przez długie minuty stali przy drzwiach, tuląc się w milczeniu i napawali czymś, co przewrotny los postanowił dać im na chwilę. O więcej musieli zawalczyć, choć żadne z nich nie było na to gotowe.
– Zróbmy to – powiedziała cicho Natasza, odsuwając się od Bartka. – A później wrócimy tutaj i zamkniemy się w tym mieszkaniu na miesiąc.
Nowy rozdział „Przebudzonej” w każdy piątek.
Nie chcesz czekać? Zapisz się, a całą powieść wyślę Ci na e-mail.
Lubisz takie historie? Zajrzyj do moich książek – każda z autografem.
