Rozdział 16. Piekło, niebo
Dotarli na szczyt budynku i z ulgą opuścili windę. W pierwszej reakcji otworzyli usta w niemym zdziwieniu, rozglądając się w milczeniu wokoło. Piętro było całkowicie przeszklone, a panoramiczna część sprawiała wrażenie, jakby znajdowali się w chmurach. Zaniemówili z wrażenia i zgrozy zarazem, bo niestety wyglądało na to, że czekają ich dalsze poszukiwania.
Bartek wiedział, że każda chwila spędzona tutaj, zagraża powodzeniu misji. Wystarczył jeden człowiek, którego ścieżka skrzyżowałaby się z nimi, by pokrzyżować ich plany.
– Musimy się rozdzielić, obejść pomieszczenie i spotkamy się przy tamtym wejściu. – Wskazał drzwi najbardziej od nich oddalone. – Jeśli cokolwiek zwróci twoją uwagę, skojarzy ci się z inkubatorem, o którym ci opowiadałem, to mnie wołaj. Pamiętaj, nie mamy zbyt wiele czasu.
– Rozumiem – szepnęła, rozglądając się czujnie wokoło. – Zaczynajmy.
Skierowała się wzdłuż ściany, rozglądając na boki, analizując mijane sprzęty. Były to głównie szklane szafy, wypełnione splotami kabli, pomiędzy nimi mrugały rzędy lampek i wbudowane powyżej ekrany. I nic więcej. Coraz bardziej zaniepokojona przyspieszyła kroku, nerwowo rozglądając się na boki. Dotarła do drzwi, chwilę później zza jednej z gablot wyłonił się i Bartek. Jego mina wskazywała, że i on niczego nie znalazł.
– Nic. – Bezradnie wzruszyła ramionami.
– Cholera! – Zmierzwił nerwowo włosy. – Nie mogliśmy źle trafić. – Przytknął kartę do czytnika przy drzwiach windy. – Dalej nie pójdziemy. – Potarł czoło, choć miał w nie ochotę uderzyć.
Natasza rozejrzała się w poszukiwaniu ukrytego czujnika, do którego i tutaj mogłaby przytknąć palec. Dla niej i tak cały świat był dziwny i zaskakujący. Nim wyjęto ją z inkubatora, była w innej rzeczywistości. Tam była zima, tutaj trwało lato. Choć z drugiej strony byli pod kopułą, więc nie mogła mieć pewności, jaka pogoda panuje poza osłoną.
Matka Ziemia była zatruta przez ludzi i ponoć zniszczona przez kobietę. Natasza nie miała żadnych wspomnień poza tymi dotyczącymi dwóch dni życia, które pamiętała, więc to, co opowiadał Bartek, było szokujące i trudne do przyjęcia. Nie mogła temu jednak zaprzeczyć, bo nie miała żadnych argumentów.
O poprzedniej rzeczywistości, w której korzystano z niej, jak z seksualnej lalki, też wiedziała niewiele. Praktycznie nie poznała niczego poza mieszkaniem, w którym żyła i drogą do sklepu, miejscem jej ostatniego sponiewierania fizycznego i psychicznego. Przed tym, jak postanowiła się zabić, a tym samym przebudziła się w tym świecie.
Zaskoczyło ją, że wie, jak dbać o swoje ciało, myć zęby, obsługiwać suszarkę do włosów, czy zrobić sobie jedzenie. A przecież tak naprawdę nie jadła, nie myła włosów i nie ubierała się nigdy. Miała o to masę pytań do Bartka, ale nie zadała ich. Nie miała na to czasu, bo byli zajęci czym innym, tak bardzo skupili się na tym, co działo się z ich ciałami i umysłami. Pomyślała, że zapyta go o to wszystko, jeśli przeżyją i jeśli dane im będzie bycie razem.
Podeszła do Bartka i się przytuliła, by go pocieszyć. Sama już radowała się myślą o powrocie do mieszkanka i upojnym sam na sam. Wezmą prysznic, zjedzą coś i będą się kochać.
Bartek objął Nataszę i oparł brodę o czubek jej głowy.
– Coś wymyślimy – mruknął w szczecinę jej krótkich włosów. Uwielbiał ciepło i zapach jej ciała, w szczególności woń potu. – Wracamy na dół, jutro sprawdzimy inne piętra. Teraz zdążymy sprawdzić jeszcze to pod nami.
Wracali, trzymając się za ręce i tak też wsiedli do windy. Bartek wcisnął numer piętra poniżej, a winda nie żądając już autoryzacji, ruszyła w dół. Zacisnął palce na dłoni dziewczyny, choć najchętniej by ją objął, by zwiększyć powierzchnię ciała, którą się dotykali.
Ledwie kabina ruszyła, a zaczęła wyhamowywać. Dzwonek oznajmił otwarcie drzwi, a chwilę później skrzydła się rozsunęły.
Kolejne centymetry odsłaniały przed nimi widok inkubatorów i kobiet w nich.
– O rany – szepnęła Natasza.
Bartek głośno przełknął ślinę.
Sala nie była spora, z rzędami równo rozstawionych łóżek i postaciami leżącymi na nich. To, co nie pasowało Bartkowi w porównaniu z tym, co dotychczas widział, był ubiór. Tutaj kobiety nie były nagie, lecz odziane w bieliznę. Nie zanurzono ich też w płynie.
Bartek intuicyjnie wyczuł, że coś jest nie w porządku, a przynajmniej bardzo inaczej, niż w inkubatorach na dole w mieście. Zganił siebie za tę myśl, bo tamto było permanentnie złe, ale jednak mu znane, a to tutaj się różniło i to to wywołało strach i poczucie zagrożenia.
Uczucie wzmogło się w momencie, gdy jedna z leżących najbliżej kobiet otworzyła oczy i na nich spojrzała. Na jej twarzy zobaczyli zaskoczenie, zachwyt i niedowierzanie. Nie spuszczając z nich wzroku, nie mrugając nawet oczami, podniosła się i oparła na łokciach. Rozchyliła usta, jakby chciała coś powiedzieć, lecz milczała z rozdziawioną buzią. Nie zważając na fakt, że kabelki podłączone do jej ciała się napięły, usiadła i opuściła stopy na podłogę.
Nataszy skojarzyła się z kimś uwięzionym w pajęczynie i poczuła, że musi jej pomóc i wyrwać ją z tego więzienia. Tak jak Bartek ją, tak ona tę szczuplutką dziewczynę. Wyszła z windy, pociągając za sobą Bartka.
Podeszli do łóżka trzymając się za ręce. Bartek spięty, Natasza pełna nadziei i radości.
Oto udało im się spotkać kobietę! Uratują ją, może jeszcze kilka pozostałych. Szybko oszacowała przebiegając wzrokiem po sali, że jest ich tu około dwudziestu.
– Pomożemy ci. – Starała się oblec słowa w jak najspokojniejszy ton. – Wyprowadzimy cię stąd i ukryjemy. Jesteśmy z ruchu oporu. Jest nas wielu.
Dziewczyna nadal nic nie mówiła, a jedynie otwierała i zamykała usta. Oczy przeskakiwały z twarzy Nataszy, na Bartka i na ich połączone dłonie. Kiwała przy tym przecząco głową i wyglądało, że jest w szoku.
– Co wy tutaj… – Z jej ust wydobył się ledwie szept.
– Chodź. – Natasza podała jej dłoń.
Dziewczyna wstała, przyssawki na jej ciele odklejały się z cichymi mlaśnięciami, huśtały się nad podłogą.
– Kim jesteście? – Zniecierpliwionym ruchem oderwała ostatnie kółka silikonu, które nie chciały się odessać z jej skroni i szyi. – Skąd się tu wzięliście?
– Chcemy przywrócić stary porządek. – Głęboki głos Bartka spowodował, że dziewczyna skuliła ramiona.
– Jesteśmy parą. – Głos zabrała Natasza, jakby dokańczając zdanie Bartka. – Kochamy się.
Dziewczyna zmarszczyła brwi i przyglądała im się badawczo. Nagle przeniosła wzrok na łóżko obok, na kobietę, która głośniej odetchnęła i poruszyła ramieniem.
– Budzi się. – Nieznajoma podeszła do Bartka, pchnęła go w kierunku windy. – Musisz uciekać, bo cię stracą! Zajmę się twoją dziewczyną. Wkrótce cię znajdziemy, ale teraz uciekaj! – Zmusiła oszołomionego Bartka do wejścia do windy. Mimo protestów rozplotła ich dłonie, następnie wcisnęła przycisk zamykający drzwi. – Później ci wytłumaczę – syknęła jeszcze, obserwując przez ramię budzącą się kobietę. – Odnajdziecie się. Obiecuję! Tylko idź już stąd, bo oboje będziecie mieli przechlapane!
To ostatnie dotarło do uszu Bartka w momencie, gdy między metalowymi skrzydłami została już tylko centymetrowa szczelina.
Stał oszołomiony, oddychając płytko i nie rozumiał co tu właśnie zaszło. Widział kobiety. Wiele kobiet! Wyglądało na to, że one nie spały jak te na dole i nie były w kontrolowanym we śnie przez maszyny. One odpoczywały tak, jak on zazwyczaj. Na łóżkach i dobrowolnie!
Tamta, która go wepchnęła do windy, obudziła się, po czym wstała, nie mając z tym problemu! Mięśnie działały, nie to co u Nataszy.
– Nie rozumiem – szeptał do siebie, gdy tymczasem winda ruszyła w dół. – Te kobiety nie były uwięzione!
Coś było bardzo nie w porządku! Nie umiał dopasować elementów i obrazów, które przed chwilą zobaczył. Kłóciły się ze wszystkim, czego się dotychczas dowiedział.
Dojechał do najniższego piętra, do którego prowadziła winda. Wyszedł na korytarz i skierował kroki do metalowych drzwi drugiej windy. Na parterze zapyta o to, co tu się dzieje. Chyba ktoś coś o tym wie! Musi się dowiedzieć czegokolwiek, nim wróci na górę po Nataszę.
Zaufał przeczuciu i pozwolił na rozdzielenie go z nią. Poza tym doznał ogromnego szoku, gdy zobaczył tę ciemnowłosą kobietę. Tak, ona miała długie włosy i wyglądało na to, że i zdrowe ciało! I pełną świadomość!
Miał wrażenie, że oto dotknął największej tajemnicy w swoim życiu. Zobaczył coś, czego nikt na niższych piętrach i pod ziemią dotąd nie wiedział. Nie mógł, bo też nikt z ruchu oporu, nie dotarł tak daleko. Nie mógł, bo nie miał przy sobie kobiety, a ta najwyraźniej była potrzebna, by pokonać zabezpieczenia.
Czyżby to był pomiar hormonów we krwi? – zastanawiał się, wciskając przycisk kolejnej windy. – Bo cóż by innego, czego nie mamy my, mężczyźni?
Jeśli nawet udało się tu komuś dojechać, choć nie dotarła do niego taka informacja, to nie wrócił na dół, lub nie miał okazji, by powiedzieć o tym innym. Może próbowano, ale zatrzymało ich w zamkniętej puszce windy, jak jego i Nataszę wcześniej? Co by się stało, gdyby nie wpadła na pomysł i nie przytknęła palca do wgłębienia pod wyświetlaczem? Zginęliby? Zapewne tak!
Potrząsnął głową, odpychając od siebie czarne myśli. Nie było na nie czasu, bo musiał działać.
Zjechał na parter, odetchnął głęboko i wysiadł z windy.
Nowy rozdział „Przebudzonej” w każdy piątek.
Nie chcesz czekać? Zapisz się, a całą powieść wyślę Ci na e-mail.
Lubisz takie historie? Zajrzyj do moich książek – każda z autografem.
