Każda książka z autografem autorki · Pakuję osobiście · Przy boxach zestawy dedykowanych zakładek

Rozdział 13. Pierwszy raz

„Przebudzona” · spis treści

Wolał nie spoglądać jej w twarz. Nie po tym, co właśnie powiedziała. Nie był głupi i doskonale rozumiał, co ma na myśli. Najgorsze było to, że sam też tego pragnął. Mocniej, niż czegokolwiek dotąd. Z przerażeniem stwierdził, że mocniej, niż powodzenia misji.

– Jesteś inteligentny, więc wiesz co powiem. – Otarła się brzuchem o jego ramię.

Spiął się, zaciskając pięści, odwracając głowę ku oknu. Ukrywał twarz, w szczególności oczy, w których musiała zalśnić radość. Walczył z nią, oceniając przy tym siebie, jako nieodpowiedzialnego, bo przecież nie po to się tutaj znalazł. Miał przeprowadzić misję po tym, jak odnalazł pierwszą przebudzoną. Tymczasem myślał jedynie o tym, by pozwolić się porwać uczuciom, które nim zawładnęły w momencie, gdy miał ją na sobie, gdy ocierała się o jego ciało. Chciał temu ulec, mając gdzieś ratowanie świata. Jedynie egoistyczne myśli i pragnienia powoli ogarniały umysł, spychając w głąb niego rozsądek.

– Pomyśl o tym tak. – Położyła mu dłoń na karku, w efekcie czego prawie podskoczył na krześle. – Przez pół wieku kobiety były używane, niczym zabawki. Część z tego pamiętam i mam skrzywiony obraz seksu.

Mówiła cicho i spokojnie, lecz nie umknął mu żar w głosie i jego delikatne drżenie. Czyżby obawiała się odmowy?

Natasza zdawała sobie sprawę z własnej nieodpowiedzialności, bo przecież jasno i wyraźnie powiedziano jej, po co ją uwolniono i czemu ma posłużyć. Ale miała to w nosie i postanowiła zażądać tego, czego domagało się ciało i serce. Nie bycia symbolem wyzwolenia kobiet i nowego porządku. Tym może stać się później. Teraz chciała być po prostu kobietą.

– Ty możesz to naprawić i pokazać mi, jak to powinno wyglądać. Jeśli chcesz, bym z tobą współdziałała, to musisz to dla mnie zrobić – zakończyła śmiało.

Uniósł na nią spojrzenie, nie potrafiąc nic na to odpowiedzieć.

– Zrozum. – Wplotła mu palce we włosy, już tym drobnym gestem dostarczając rozkoszy skórze głowy tak silnej, że z przyjemności przymknął oczy i gwałtownie wciągnął powietrze, zamierając na wdechu. – Nic nie motywuje mnie, by wyjść z tego pokoju. Wolę tu zostać z tobą, zamiast narażać się na niebezpieczeństwo. Widziałam świat za tymi drzwiami – wskazała dłonią okrywającą wejście zasłonę, Bartek odruchowo podążył wzrokiem w ślad za gestem. – To nie jest dobre miejsce. Ludzie… – urwała na chwilę, jakby jej się załamał głos. – Mężczyźni tam są ohydni i niszczą samych siebie. Jesteś jedynym, którego warto ocalić. Może powinniśmy tutaj zostać?

– Jest nas wielu. – W ciemnych, prawie czarnych oczach Olka lśniła złość. – Ja miałem szczęście, by cię odnaleźć, ale szukało wielu. Od lat!

– Jakie to niby szczęście?! – krzyknęła, odsuwając się o krok w tył, Bartek w efekcie poczuł uderzenie głodu tak silne, że odruchowo wyciągnął po nią dłonie. Zacisnął je jednak w pięści i opuścił na uda. – Bo żyję i można mnie wykorzystać jako narzędzie?! Czym to się różni od trzymania mnie w inkubatorze? Tam miałam funkcję do spełnienia i tutaj też. Tam mnie wyłączano i czyszczono pamięć, a tu odmawia mi się prawa do dobrych wspomnień!

– Czy to znaczy, że wolałabyś się nie obudzić?

To ostatnie Bartek wyszeptał cicho. Był w głębokim szoku, bo właśnie podłamała się jego wiara w słuszność pragnień i dążeń, a przede wszystkim w Nataszę.

– Nie, głupolu! – Też ściszyła głos, dłonie zacisnęła w pięści. – To znaczy, że wróciłam do życia i chcę je poznać choć odrobinę. Logicznym jest, że wychodząc stąd nie mamy pewności, jak to się dalej potoczy. Prawda? – Zrobiła pauzę, unosząc pytająco brwi, ale nie czekała na odpowiedź. – Być może zginiemy. Mówisz o ratowaniu ludzkości, powrocie do naturalnego porządku rzeczy? Tak naprawdę nie wiesz, co chcesz ratować! Nie chcesz nawet sprawdzić, bo się mnie boisz.

Zamilkła, ramiona jej opadły, w oczach zalśniły łzy. Zacisnęła usta, uniosła podbródek, jej oddech się spłycił i czuła, jak bardzo jest na niego zła. I na siebie również. Za to, że zapragnęła być kobietą. Na Bartka, bo bał się ulec jej i własnym pragnieniom.

– Czego ode mnie oczekujesz? – Bartek zmarszczył czoło i zaplótł ramiona pod piersiami, bo zwyczajnie nie wiedział, co począć z dłońmi.

– Że będziesz dla mnie mężczyzną – odparła, mrużąc oczy. – Że mi pokażesz, do czego powinny tęsknić kobiety. Spowodujesz, że tak bardzo będę pragnęła przeżyć, że zrobię wszystko, by nasz plan się powiódł. Dasz mi cel i staniesz się nim.

I zamilkła, odwracając się do Bartka tyłem, odchodząc w kierunku łóżka.

Odrzuciła na bok szorstki koc, położyła się na materacu, zwrócona twarzą do ściany i zamarła w bezruchu.

Twój ruch – pomyślała, zacinając się w sobie.

Wiedziała, czego chce i miała zamiar osiągnąć cel.

Obudziła się w gównianym świecie i na to nie miała wpływu. Miała go natomiast na przyszłe wydarzenia z nią związane, a przynajmniej na część. Dotąd była ofiarą, ale nie zamierzała być nią nadal. Podskórnie czuła, że nie wszystko co mówił Bartek, jest zgodne z rzeczywistością. Była ciekawa prawdy, ale o wiele bardziej chciała teraz poznać swoje ciało.

Odsuwane przez Bartka krzesło, zaszurało przeraźliwie. Usłyszała westchnienie, którym utwierdzał się w słuszności podjętej decyzji. Kolejnymi dźwiękami były te wydawane przez jego stopy, gdy podchodził do łóżka.

– Masz rację. – Dobiegło ją zza pleców, chwilę później materac ugiął się pod jego ciężarem.

Obróciła się twarzą ku Bartkowi. Siedział na brzegu posłania, ledwie jednym półdupkiem, jakby gotowy do ucieczki i wycofania się. Natasza nie poruszała się jednak, czekając na jego ruch. Widziała wyraźnie, że jego ta decyzja kosztuje o wiele więcej.

Ułożyła złożone dłonie pod policzkiem i przyglądała się Bartkowi. Czuła się trochę tak, jak gdyby go do tego zmuszała, ale wiedziała również, że i on jej pragnie i tylko musiał złamać własne ograniczenia.

Najpierw ty mnie wyzwoliłeś, teraz robię to tobie ja – pomyślała, nie powiedziała tego jednak na głos.

Obserwowała, jak zaciska szczękę, a jabłko Adama się unosi, gdy nerwowo przełknął ślinę raz i po chwili drugi. Ona cierpliwie czekała. Przymknęła oczy, wyciągnęła ku niemu dłoń, kładąc ją wnętrzem do góry i tak trwała. Nie ponaglała, choć uczucie zniecierpliwienia wzbierało w niej z każdą chwilą i tylko nie była pewna, czy to na pewno zniecierpliwienie, czy może już podniecenie.

Położył się w końcu twarzą do niej. Nie dotknął jej, tylko patrzył. To, co zobaczyła w oczach Bartka, zacisnęło się obręczą na jej gardle. Szczęście pomieszane ze strachem walczyło na jego twarzy z chęcią ucieczki. Pragnął jej. Stwierdziła to, rejestrując rozszerzone źrenice, uchylone usta i drgające delikatnie płatki nozdrzy.

Pomyślała, że emocje zmieniają jego oczy w głęboką czerń, zacierając granicę pomiędzy źrenicą i tęczówką.

Kilkukrotnie otwierał usta, nabierał powietrze w płuca, by coś powiedzieć, lecz po chwili rezygnował. Zagryzał wargę, zaciskał obie, gwałtownie mrugał oczami.

– Przestań – szepnęła, przesuwając palcami po szorstkim od zarostu policzku. – Nie chcesz, to nic nie rób. Chcesz, to bierz wszystko. Pamiętaj o jednym. – Zrobiła pauzę, w wyniku której znieruchomiał w oczekiwaniu, a nawet przestał oddychać. – Jesteśmy pierwsi od lat – zamilkła, by przyswoił powagę słów. – Mamy szansę na coś, czego nie doświadczono od pół wieku. Nie tak naturalnie. Nie tak prawdziwie.

Powoli wypuścił powietrze z płuc, ściągając przy tym brwi i analizował słowa Nataszy. Nie mógł zaprzeczyć racjonalności jej stwierdzenia. Miała rację, bo faktycznie spotkało ich ogromne szczęście. Mogli doświadczyć cudu! Jedynym problemem był fakt, że kusiło go coś zakazanego. Nie powinien był jej pragnąć, chcieć i pożądać, bo miał zadanie do wypełnienia, a przed tym, co tak bardzo go kusiło, przestrzegano go od lat!

– Nasze zadanie poczeka, Bartku. – Odgadywała jego myśli. Uniosła dłoń i musnęła jego przedramię. – Czekało pół wieku, więc możemy sobie pozwolić na tych kilka chwil szczęścia. Nie uważasz? I pamiętaj, że przestrzegano cię przed czymś, czego nie poznano. Ty poznasz, bo masz mnie.

Czuł, jak kolejne zapory padają w psychice. Łamała się jego siła woli i nieugięty ascetyzm. Działo się to za sprawą kobiety i tego, że miała rację. Nic nie stało na drodze szczęściu, którego mogli doświadczyć! Czy miałyby ich zbawić godziny, które mogli spędzić na przyjemności poznawania siebie? Te chwile były niczym w obliczu minionego półwiecza.

Poddawał się uczuciu, choć łamał tym zakazy. Nie liczyło się to teraz. Zbyt mocno czuł i pożądał.

Przyciągnął miękkie, kruche wręcz ciało Nataszy do siebie, wessał w płuca jej westchnienie. Zarzuciła mu udo na biodro, przyciągając do siebie. Podniecała się szybko, wiedząc, że to nie on inicjował seks. Nie był prowodyrem, nie mógł się stać gwałcicielem ze sklepu. On jej ulegał, nie na odwrót.

Przeturlała się na Bartka, trąc podbrzuszem o twardość. Wbijał palce w jej biodra, wstrzymując ją nimi, jakby chciał powstrzymać przed dostarczeniem obojgu przyjemności. Natasza czuła coraz większą desperację. Parła biodrami do przodu, pobudzając go sobą, a on stopował ją dłońmi. Nie pozwalał na posuwiste ruchy miednicy, a tym samym na dostarczenie obojgu rozkoszy.

W Nataszy począł się budzić bunt. No bo jak to możliwe, by tak piękny człowiek odrzucał możliwość poczucia cudu bycia razem?!

Podniosła się i usiadła obok Bartka. Jednym ruchem zdjęła koszulkę, rzuciła ją na podłogę. Po chwili do kupki materiału dołączyła druga część garderoby w postaci majtek. Podobało jej się, jak Bartek na nią patrzy, jak bada wzrokiem nagie ciało. Pochyliła się nad nim, wsunęła palce za pasek spodni i patrząc mu w oczy, naparła w dół gumki. Uniósł biodra, pomagając w rozebraniu siebie. Pierś unosiła mu się w przyspieszonym oddechu, szczęki pracowały, zaciskając się miarowo.

Położyła się obok Bartka, dłonią nakrywając jego pierś. Czuła, jak mocno bije jego serce, jakby chciało wyskoczyć z piersi. Patrząc mu w oczy, przesunęła dłoń w dół, obejmując penisa, zamykając na nim palce. Bartek jęknął i zacisnął powieki, rozchylając usta. Poruszyła dłonią, nie potrafiąc oderwać wzroku od uczuć malujących się na jego twarzy. Powstrzymał jej dłoń, zacisnął szczękę, rozpalony wzrok wbił w twarz Nataszy.

– Naprawdę tego chcesz. – Ni to pytał, ni stwierdził. – Pragniesz mnie.

W odpowiedzi naprowadziła jego rękę między swoje uda, docisnęła do nadwrażliwej kobiecości. Poczuł, jak jest mokra dla niego i aż zabolało go własne podniecenie. Jakby dostał kopniak przyjemności w brzuch.

Wsunął palec w mokre wnętrze, dzięki czemu tym razem on mógł obserwować zmieniającą się mimikę twarzy Nataszy. Rozchyliła usta, wciągając łapczywym haustem powietrze i zamrugała, zaskoczona doznaniem. Pochylił się ku niej i ją pocałował. Natasza przywarła do Bartka ustami, oddając gorliwie pocałunek.

Nareszcie! – pomyślała z ulgą i to była ostatnia, w miarę świadoma myśl.

To był moment, który można by nazwać przerwaniem tamy, wyłączeniem hamulców i odrzuceniem myślenia. Myśli zgłuszył instynkt, a ten nakazywał ciałom, by się połączyły.

Bartek poczuł potrzebę całowania tak silną, że mimo pragnienia, by wbić się w Nataszę jak najprędzej, poznawał krzywizny jej twarzy wilgotnymi ustami. Smakował łuk szyi i delikatną gładkość obojczyka, zostawiając przy tym mokre ślady na skórze. Gdy zacisnął wargi na sutku, dłońmi obejmując pełne piersi Nataszy, ta zakwiliła, wyginając ciało w łuk. Ta reakcja zachęciła go do dalszej wędrówki. Gdy pocałował ją w miejsce, które chwilę wcześniej dotykał palcami, Natasza jęknęła przeciągle, wplatając palce we włosy, jakby chciała odciągnąć go i docisnąć równocześnie. Bartek wsłuchał się w jęki, którymi odpowiadała na pieszczotę. Napawał się zapachem, który wydał mu się najwspanialszą wonią, jaką poznał w życiu. I smakiem, bo i tego nie znał.

Musiał zmienić pozycję, unieść lekko biodra, tak bolesny był dotyk szorstkiego koca na nabrzmiałym penisie. Wsunął w śliską kobiecość język, po chwili wrócił do drażnienia różowej wypukłości powyżej, intuicyjnie czując, że to ta pieszczota sprawia Nataszy największą rozkosz. Nie był jednak przygotowany na eksplozję, w którą zmieniła się dziewczyna, gdy krzyknęła przeciągle, drżąc i dociskając jego głowę do siebie.

Wystraszył się, że ktoś ją usłyszy, rozpozna odgłos, że się zdradzą i zostaną zdemaskowani. Podźwignął się, zamykając jej usta własnymi.

W pierwszym odruchu chciał przysłonić je ręką, lecz pomyślał, że może ją wystraszyć. Skojarzy to z tym, co działo się kiedyś, gdy była podłączona w wylęgarni, a jej umysł wykorzystywano seksualnie i robiono to z bezwzględną brutalnością.

Objęła go ramionami i nogami. Patrzyła spod półprzymkniętych powiek, uśmiech błąkał się po napuchniętych rozkoszą ustach.

– Chcę cię poczuć w środku – szepnęła.

I on tego pragnął i nie potrafiłby się teraz wycofać. Uniósł biodra i naparł. Iskra bólu zalśniła w oczach Nataszy i zniknęła, gdy przerwał barierę, wbijając się do końca. Zamarł, zszokowany siłą doznań. Gorąc jej ciasnego wnętrza i delikatność, z jaką go sobą otulała, była tak przyjemna, że obawiał się wycofać choćby o centymetr. Poruszył się odrobinę, nie spuszczając wzroku z jej twarzy. Widział, że ją zabolało, ale uczył się o tym, więc wiedział czego się spodziewać. Wykonywał delikatne ruchy, powstrzymując się całą dostępną siłą woli przed gwałtownością. Drżał pod wpływem tłumionych emocji.

Widział, że wyraz zachwytu rozluźnił mimikę Nataszy.

– Tak – szepnęła, wychodząc ruchami bioder naprzeciw pchnięciom.

Bartek czuł, że się zatraca. Bardzo chciał być uważny i ostrożny, lecz przestawał nad sobą panować. Objął dłońmi głowę Nataszy i dysząc w jej rozchylone usta, parł biodrami coraz gwałtowniej i szybciej.

Jeśli nawet Natasza poczuła wcześniej ból, to teraz to miejsce zajęła powracająca rozkosz, wciągając ją w słoneczny lej po raz kolejny. Wbiła paznokcie w pośladki mężczyzny, ponaglając go i przyspieszając jeszcze bardziej. Przyspieszył więc, jęcząc głośniej niż dziewczyna. Opleciony jej ramionami i udami wbił się czując, że przekracza właśnie świetlistą granicę. Tym razem on krzyknął, z każdym kolejnym pchnięciem zalewając jej wnętrze gorącem i szepcząc jej wymyślone imię.

Opadł na nią, drżąc i nie będąc w stanie się poruszyć. To był jego pierwszy raz i nie zamieniłby go na żaden inny. Czuł, że przepadł, że należy całym sobą do tej kobiety. Od momentu, w którym niósł ją w ramionach tuż po uratowaniu z inkubatora, stał się jej przynależny. Teraz zmieniło się coś w jego głowie i w sercu. Wiedział, że cokolwiek się stanie, będzie chronił Nataszę do ostatniego tchnienia. Jest jej tak samo, jak i ona jest jego.

Przemknęła mu przez głowę myśl o zadaniu, które mieli do wypełnienia. Równie szybko zniknęła w momencie, gdy dziewczyna się pod nim poruszyła, palcami przesunęła po pośladkach.

Mieli swój czas i siebie. Nic innego nie mogło się teraz liczyć. Reszta musiała poczekać. Nawet ratunek cywilizacji.

Nowy rozdział „Przebudzonej” w każdy piątek.

Nie chcesz czekać? Zapisz się, a całą powieść wyślę Ci na e-mail.

To pole jest wymagane.
Zapisując się, dołączasz do mojego newslettera: nowe rozdziały i nowości ode mnie. Wypiszesz się jednym kliknięciem.

Lubisz takie historie? Zajrzyj do moich książek – każda z autografem.