Każda książka z autografem autorki · Pakuję osobiście · Przy boxach zestawy dedykowanych zakładek

„Piękno” – rozdział 2

Dziękuję za zapis! Oto obiecany ciąg dalszy – „Piękno”. Ten link zostaje Twój, możesz tu wrócić w każdej chwili.

Fragment dla osób pełnoletnich (18+). Może zawierać drastyczne i erotyczne sceny.

Rozdział 2

Julia

– Ja nie wiem, jak ty znosisz tego oblecha! – Baśka, jedyna normalna osoba w pizzerii, skomentowała kolejną szybką robótkę ręczną, po której jak zwykle szorowałam ręce aż do łokci.

– Nie znoszę go, ale potrzebuję więcej kasy – odparłam, wycierając przedramiona, choć najchętniej zdezynfekowałabym się po kolejnym szybkim trzepaniu właścicielowi pizzerii. – Masz pomysł na lepiej płatne zajęcie?

– Tak, bo ja pracuję tutaj ostatni tydzień – odpowiedziała, ściszając głos. – I nie mam nic przeciwko zwaleniu komuś konia za kasę, ale nie za tak marną stawkę.

– Ostatni tydzień? – podniosłam głos, w efekcie Baśka syknęła, dając mi tym znak, że mam zamilknąć.

– Chcesz, żeby przez ciebie ten palant nie wypłacił mi tygodniówki? – szeptała, pochylając się do mnie. – Nie mamy umowy, więc jak myślisz, co zrobi, gdy się dowie, że już na mnie nie zarobi?

– Okej, sorry – mruknęłam cicho. – Jakbyś słyszała, że jest tam miejsce pracy i dla mnie, to daj mi koniecznie znać – dodałam smętnie. – Kurwa, zgłupieję tu bez ciebie.

– Wiem, że jest miejsce, tylko nie jestem pewna, czy praca ci się spodoba.

– Tobie się podoba, to i mnie przypasuje – odparłam bez cienia wątpliwości.

– To przyjdź jutro po południu pod ten adres. – Podała mi wyciągnięty z kieszonki niewielkiego plecaczka czarny bilecik z nazwą „HZ” i adresem.

– Dzięki. – Schowałam kartonik do stanika i sięgnęłam po zapaskę kelnerską oraz plakietkę z imieniem, którą przypięłam do kieszonki na koszuli.

Znów klienci będą udawali, że czytają imię, a tak naprawdę będą wlepiali wzrok w moje cycki. Ech, marne to bycie kobietą. Jedyna granica, jakiej nie przekroczę, to seks za kasę. Szybką robótkę ręczną wytrzymam, ale nic ponadto. Mężczyźni mnie brzydzili od zawsze i nie spodziewałam się, by miało się to w najbliższym czasie zmienić. Cóż, same marne egzemplarze stawiało mi życie na drodze, więc co się dziwić?

– Dzień dobry, jestem Julia i będę państwa obsługiwać – przywitałam czwórkę klientów, którzy zajęli stół w moim rewirze sali konsumpcyjnej. – Tutaj proszę karty. Dam państwu kilka minut na zastanowienie, ale oczywiście chętnie podpowiem, co dobrego dziś serwujemy. – Tryb obsługi włączony i tak przez kolejne osiem do dziesięciu godzin.

***

Późnym wieczorem spocona i śmierdząca jedzeniem wróciłam do niewielkiego pokoju w OIK-u. Zosia jak zwykle na mnie czekała i wiedziałam, że nie uśnie tak długo, jak jej nie ucałuję na dobranoc.

Mama uśmiechnęła się słabo na powitanie i nawet jej nie pytałam, czy znalazła pracę, czy w ogóle jej szukała. Ona po prostu nie chciała pracować i miałam wrażenie, że bycie życiową ofiarą jest jej stanem naturalnym i to w nim czuje się najlepiej. Wkurwiało mnie to, bo nie tak powinna zachowywać się matka. Co z tego, skoro tylko tak potrafiła funkcjonować? Pozostało mi ułożenie swojego życia w taki sposób, bym mogła się zaopiekować Zosią. Zbyt często zdarzało się mamie odpływać w inne stany świadomości i tkwić w nich godzinami. Objawiało się to zapatrzeniem w ścianę, co niepokoiło mnie najbardziej. Podejrzewałam, że to rodzaj ucieczki od rzeczywistości lub, co gorsza, choroba psychiczna. Tak czy siak, musiałam zapewnić byt sobie i Zośce oraz nauczyć ją sztuki przetrwania. Przypilnować, by się dobrze uczyła w szkole. Nie zniosłabym, gdyby wpadła w złe towarzystwo. Wiedziałam jednak, że większość uczniów nie lubi kujonów, więc postawiłam właśnie na dobre oceny. Nie widziałam lepszej drogi dla nas dwóch niż dobre wyniki Zosi w szkole i moje wysokie zarobki. Chciałam wynająć dla nas mieszkanie, żeby mała zaznała wreszcie spokoju i poczuła, czym jest bezpieczeństwo w życiu.

Krystian

– Wybieramy się w weekend do klubu. – Usłyszałem w słuchawce miękki i słodki głos Tamary. – Idziesz?

– Jasne! – Ucieszyłem się na wspólne wyjście, bo w kolejnym tygodniu zaplanowałem wyjazd do letniego domu we Włoszech. Tam pisało mi się najlepiej i miałem nadzieję, że słońce, morze i ciepły letni klimat odblokują mnie skutecznie.

– To widzimy się na miejscu – zakończyła i rozłączyła się bez pożegnania, jak to miała w zwyczaju.

Pozostało mi jeszcze dopięcie formalności związanych ze stanowiskiem wykładowcy na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Cieszyłem się na tę pracę, bo była przy okazji kolejnym szczeblem w moim rozwoju literackim. Wiedziałem, byłem wręcz pewny, że środowisko akademickie będzie źródłem inspiracji dla przyszłych postaci. Nie zamierzałem się przepracowywać, bo jakby nie było, głównym zajęciem miało być pisanie kolejnych powieści.

Lubiłem swoje życie i było ono dokładnie takie, jakim powinno być i niczego w nim nie brakowało. Może jedynie idealnej postaci bohatera, który byłby na tyle ciekawy, by rozhulać pisaną historię, a najlepiej poczytną serię.

***

W piątek wieczorem wezwałem taksówkę z BlackCars. Uwielbiam tę firmę za fakt, że bez problemu dostawała się wszędzie, toteż nie musiałem spacerować ulicami Krakowa, by dojść jak wszyscy na Rynek. I tym razem czarny Mercedes z nienagannie ubranym kierowcą dojechał do metalowych słupków, które blokowały przejazd do strefy A. Przez dźwięki jazzu przebiło się ciche skrzypienie jego skórzanych rękawiczek, które zacisnął na skórze kierownicy. Światło zmieniło się z czerwonego zmieniło się na zielone, a słupki zaczęły opadać. Chwilę później auto powoli toczyło się zaludnionymi uliczkami prowadzącymi między kamienicami. Ludzie odsuwali się, robiąc miejsce samochodowi, który w ten sposób co rusz blokował ruch pieszy. Dojechałem pod same drzwi klubu nocnego.

– Dziękuję – pożegnałem się krótko, nie czekając, aż kierowca otworzy mi drzwi.

Byłem trzeźwy i podekscytowany, bo dawno nie miałem okazji do spotkania z ludźmi, których mogłem nazwać przyjaciółmi. Wszedłem w jasno oświetloną bramę starej kamienicy, a następnie zszedłem po trzech schodach w dół do klubu HZ. Odgarnąłem ciężką butelkowozieloną zasłonę, za którą dosięgła mnie pierwsza fala basu przedostająca się przez czarne metalowe drzwi, przed którymi stał potężnie zbudowany selekcjoner. Patrząc na niego, zastanawiałem się, jakim cudem ten człowiek zdołał wcisnąć się w białą koszulę. Czy to naturalne włókno, czy też coś bardziej elastycznego, co miało szansę poddać się rozpierającym rękawy mięśniom?

– Dobry wieczór – przywitałem się.

Odpowiedział skinieniem głowy, by następnie otworzyć przede mną stare, stalowe drzwi. Nie sprawdzał mojej tożsamości na tablecie, bo mnie znał, co mile połechtało moją próżność.

Owionął mnie znajomy zapach perfum, skóry i tytoniu, jednym słowem: luksusu. Tak, to zdecydowanie było moje miejsce.

Co będzie dalej?

Całą historię przeczytasz od razu w e-booku.

E-book – 27 zł