„Piękno”
27,00 zł
Studentka polonistyki nocą w ekskluzywnym klubie, bezwzględny pisarz jako nowy profesor. Piękno bywa najgroźniejszą bronią. 18+
★ 3,9/5 na Legimi (68 ocen) · zobacz opinie
Jak wysoka jest cena przetrwania, gdy jedyną walutą staje się Twoje własne ciało?
Julia prowadzi podwójne życie. Jest pilną studentką polonistyki, a nocą pracuje w ekskluzywnym klubie. Gdy zakłada gorset, staje się luksusowym obiektem pożądania.
Wszystko komplikuje się w dniu, w którym na uniwersytecie pojawia się Krystian Wrotecki, którego pewnej nocy poznała w klubie. Wybitny, bezwzględny pisarz i nowy profesor, który od swoich studentów wymaga jednego: pisania bolesnej prawdy.
Krystian szybko dostrzega, że pod maską zamkniętej w sobie dziewczyny kryje się klejnot, który pragnie posiąść.
Czy Julia pozwoli się usidlić człowiekowi, który chce rozebrać jej duszę na czynniki pierwsze?
Wejdź do świata, w którym piękno bywa najgroźniejszą bronią.
Książka przeznaczona dla czytelników dorosłych.
Opinie czytelniczek
3,9/5 – 68 ocen na Legimi (stan na 15.11.2026)
„Super, choć krótkie. Polecam.”
Guleczka · opinia z Legimi
Wybrane opinie, czasem w skrócie (…). „Recenzja z TikTok Shop · zakup potwierdzony” – z mojego sklepu TikTok Shop, gdzie recenzję wystawia tylko osoba, która kupiła produkt. Opinie z lubimyczytac.pl, Legimi i empik.com pochodzą od czytelniczek tych serwisów; zakup potwierdzam tylko tam, gdzie oznacza go sam serwis („zweryfikowany zakup”). Nie przytaczam opinii z egzemplarzy recenzenckich ani patronackich.
Fragment dla osób pełnoletnich (18+). Może zawierać drastyczne i erotyczne sceny.
Rozdział 1
Julia
– Zaciśnij mocniej paluszki – mruczał, z ekscytacji opluwając przy tym moje czoło drobinami śliny. – A teraz poruszaj w górę i w dół. Dobrze.
To, co działo się w tej chwili, przyprawiało mnie o mdłości. Nie robiłam tego jednak dla siebie, ale dla Zosi i dla mamy, bo tylko ja mogłam coś poradzić na sytuację, w której się znalazłyśmy.
– Szybciej, mała kurewko – syknął, dociskając mnie sobą do obdrapanej ściany klatki schodowej. – Tak!
Poczułam lepką wydzielinę spływającą mi po palcach. Starałam się przy tym nie oddychać przez nos, by nie czuć smrodu strawionego alkoholu wydychanego przez tego człowieka.
– Masz premię. – Odsunął się, wciskając do spodni flaczejącego fiuta. – Po południu przyjdź po zapłatę.
Co za, kurwa, banał – pomyślałam, patrząc na nachlaną gębę właściciela pizzerii, w której pracowałam od kilku miesięcy.
Uciekłyśmy od ojca zachlajmordy, który przepijał wszystko, co znajdowało się w mieszkaniu. Pewnie byśmy to wytrzymały, gdyby nie zaczął sprowadzać kolegów do domu, a ci nie zaczęli się do mnie dobierać. Dałabym sobie i z tym radę, lecz jednemu spodobała się moja ośmioletnia siostra… Tego samego dnia spakowałam rzeczy Zośki i matki do jednej walizki. Nie zastanawiając się długo, wyszłyśmy wieczorem z domu, zostawiając starego z kompanami do kieliszka w trakcie libacji. Nic nie zauważył. Później pewnie też nie cierpiał z tego powodu. Przynajmniej do momentu, w którym za niepłacenie rachunków wyłączyli mu prąd. Wtedy może o nas pomyślał.
Nie miałyśmy odłożonych pieniędzy, ja kończyłam liceum i dorabiałam jako kelnerka, a na pomoc dalszej rodziny nie mogłyśmy liczyć. O tym ostatnim przekonałyśmy się boleśnie.
Skierowałyśmy się do Domu Samotnej Matki i tu spotkało nas rozczarowanie. Mama z Zosią mogły zostać, ale ja, jako pełnoletnia osoba, już nie. Przekierowano nas do Ośrodka Interwencji Kryzysowej, gdzie dano nam pokój i zapewniono schronienie. Nie na długo, bo miałyśmy maksymalnie trzy miesiące, po których mama z Zosią miały się przeprowadzić do Domu Samotnej Matki, a ja na okres nauki mogłam mieszkać w internacie.
Miałam zdać maturę i choć uczyłam się świetnie, miałam wysokie oceny oraz otrzymywałam stypendium, to nie było ono na tyle wysokie, bym była w stanie wynająć dla nas trzech jakiekolwiek lokum. Udało mi się przedłużyć wspólne mieszkanie w OIK-u, ale czas się w końcu skończy i mama zostanie sama z Zosią, a tego bardzo nie chciałam.
Kochałam moją mamę, ale niestety nie nadawała się do wychowywania dzieci, bo była na to zbyt słaba. Jej konstrukcja psychiczna była niczym papier, który rozmaka się pod wpływem łez, bo nie było dnia, by nie płakała nad swoim losem. Nie chciałam, by Zosia wyrosła na równie słabą kobietę, a tak by się stało, gdybym ją zostawiła z mamą. Musiałam znaleźć sposób na to, byśmy mieszkały razem. Teraz dorobiłam kilkaset złotych do wypłaty, ale to wciąż było za mało. Potrzebowałam innej, lepiej płatnej pracy, a ta przyszła do mnie sama.
Krystian
– Mówiłeś, że potrzebujesz odskoczni. – Marek wyrwał mnie z bezmyślnego wpatrywania się w klawiaturę, dzwoniąc na numer znany tylko kilku osobom.
– Tak – potwierdziłem, wzdychając, bo faktycznie trzeba mi było odmiany od codzienności.
Pisałem thrillery psychologiczne. Miałem na koncie zarówno hity, jak i książki, które nie rozniosły się aż tak szerokim echem, ale to było normalne w zawodzie pisarza. Nie to jednak stanowiło problem, a fakt, że od dawna nie przychodziła do mnie żadna nowa powieść. Pustka w umyśle trwała od kilku miesięcy, więc się męczyłem i nic nie wskazywało na to, by ten opór miał odpuścić, bym znalazł wątek, który mógłbym należycie rozwinąć. Może gdybym to robił czysto zarobkowo, byłoby łatwiej, bo nie miałbym takich blokad? Myślałbym o pisaniu i związanych z nim pieniądzach na życie. Sęk w tym, że nie musiałem pracować, bo od dawna pieniądze same pracowały dla mnie, czy raczej z pomocą doradcy finansowego, lokat i kilkunastu nieruchomości. Pisarstwo więc stało się moją pasją. Z sukcesem przyszła presja na kolejny świetny pomysł, a zaraz potem blokady.
– Mówiłeś, że chcesz pracować z młodymi ludźmi? – dopytywał i czekał na potwierdzenie.
– Dokładnie.
– No to możesz wykładać na uczelni – oznajmił z zadowoleniem. – Tam spotkasz głównie młodych. Co ty na to?
– Mów dalej – poprosiłem z ostrożną radością.
– Szczegóły prześlę ci mailem – rzucił, po czym szybko się pożegnał, gdy w słuchawce usłyszałem głos osoby mówiącej coś do niego. – Widzimy się w piątek – dodał.
– Cześć i dzięki – zdążyłem powiedzieć, po czym połączenie zostało przerwane.
Wyłączyłem komputer i wstałem od biurka. Znów nie napisałem ani jednego zdania, choć późnym wieczorem czułem, jak słowa wypełniają mi głowę, i miałem nadzieję, że następnego dnia rano wyleją się ze mnie na wirtualną kartkę. Niestety, zaliczyłem kolejny poranek i powielony scenariusz picia kawy i wpatrywania się w pusty dokument na monitorze.
Potrzebowałem zmiany, bo powtarzalność codzienności przytłoczyła mnie doszczętnie. Nie było w tym niczego ekscytującego, a jedynie mdły schemat, który odłączał jakiekolwiek odczuwanie.
Chwyciłem torbę z kosmetykami i zjechałem windą do podziemi budynku, w którym mieszkałem od roku. Uwielbiałem to miejsce za wszelkie wygody, jakich może potrzebować człowiek.
– Dzień dobry, panie Krystianie – przywitała mnie uśmiechnięta recepcjonistka i podała mi dwa ręczniki. – Czy życzy pan sobie dzisiaj jakichś zabiegów?
– Dzień dobry. – Odebrałem miękką, przyjemnie pachnącą frotę z jej rąk. – Dzisiaj wystarczy pływanie.
Miałem nadzieję, że o tej porze nie będzie zbyt wielu osób. Nie miałem ochoty na rozmowę, nawet na wymianę spojrzeń. Wsłuchałem się w płynące z niewidocznych głośników dźwięki muzyki i odgłosy natury, wchodząc w tryb skupienia na pracy z ciałem.
W basenie włączyłem funkcję treningu w zegarku, nałożyłem okulary do pływania i zacząłem od spokojnej żabki. Po kilometrze zamierzałem przejść do kraula i tak przepłynę kolejne dwa. Może później przyjdzie do mnie powieść. Byłoby miło, bo zwyczajnie nudziła mnie moja codzienność.
Chcesz czytać dalej?
Zapisz się, a od razu otworzę Ci kolejne rozdziały.
Zapisując się, dołączasz do mojego newslettera: nowe rozdziały i nowości ode mnie. Wypiszesz się jednym kliknięciem. Polityka prywatności
albo
Dodaj do koszyka – 27,00 zł
