Rozdział 12. Głód
– Nie bardzo wiem, od czego zacząć. – Podniósł na nią ostrożne spojrzenie.
– Może od początku? – Uśmiechnęła się figlarnie, opierając na łokciu, wkładając do ust odrobinę jajecznicy. Pochyliła się przy tym tak, że w głębokim dekolcie mini podkoszulka piersi utworzyły cudowny przedziałek.
– Od początku – wymamrotał, powtarzając jej słowa, niczym echo, patrząc w dół. Myślenie wyłączało mu się automatycznie, baraniał i nie panował nad tym. – Ponad pięćdziesiąt lat temu doszło do konfliktu. – Udało mu się wreszcie oderwać wzrok od jej piersi i dla jakiejkolwiek koncentracji myśli, przenieść go na widok za oknem. – Dwa mocarstwa posprzeczały się o to, kto ma więcej broni. W sprawę wmieszała się kobieta i to ona spowodowała wystrzelenie pierwszej głowicy. Wcisnęła guzik, którym unicestwiła planetę.
Natasza przyglądała się jego poważnej minie. Oczy z brązowych zmieniły kolor na prawie czarny, ściągnął brwi, odchylił się do tyłu, oparł i przestał jeść. Lekko kręcone włosy, odstawały w nieładzie na boki. Zarost dodawał szorstkości, podkreślając również pełne usta.
Zaplótł ramiona pod piersiami, zapominając o posiłku i miała wrażenie, że i o jej towarzystwie. Podobał jej się widok męskiej klatki piersiowej i tego, jak wygląda w tej pozie. Nie przerywała mu, przyglądając się wyrazistemu profilowi, gdy obrócił twarz do okna, niewidzącym wzrokiem spoglądając w dal przez przybrudzone okno.
– Skąd wiadomo, że to kobieta nacisnęła guzik? – przerwała mu.
– Są nagrania, pisano o tym. – Przeniósł na Nataszę zdumiony wzrok. – Zadbała o to, by każdy mieszkaniec planety był świadom tego, kto i co ma zamiar zrobić. Zagłada przekazana była poprzez transmisję na żywo.
– I wszyscy są pewni, że to z całą pewnością jest prawda? – Nie dawała za wygraną.
– Tak – przytaknął zdumiony. – Dlaczego pytasz?
– Bo nienaturalne mi się to wydaje. – Wzruszyła ramionami.
– Na jakiej podstawie tak sądzisz?
– Tak czuję w środku. – Uśmiechnęła się smutno. – Mów dalej.
Nie umiała wyjaśnić swojej pewności, bo nie miała pojęcia o intuicji, która jest w końcu domeną kobiet. Nikt jej tego nie uczył, ale była tego po prostu pewna. Kobiety rodziły i tworzyły, nie unicestwiały życia. Wydawało jej się to nienaturalne.
Przez dłuższą chwilę się jej przyglądał, jakby nad czymś zastanawiając. W końcu westchnął, sięgnął po kubek, upił łyk kawy i powrócił do przerwanej opowieści.
– Zostały niedobitki ludzi, w większości mężczyźni. Ci najsilniejsi dostali się do bazy wojskowej, która kiedyś znajdowała się właśnie tutaj. Zaczęli rozbudowywać to miejsce, by po kilku latach wznieść nad nim kopułę. Wcześniejsza była nieszczelna, a przy skażeniu panującym poza jej obrębem, pozostali przy życiu ludzie, chorowali. Najdziwniejsze było to, co stało się z kobietami. Jedna po drugiej zapadały na śpiączkę. Nie umierały, ale też nie budziły się ze snu. Umieszczano je w inkubatorach, czekano na przebudzenie, ale nic takiego się nie wydarzyło. Gdy myślano już, że gatunek ludzki nie przetrwa, bo coraz więcej kobiet umiera, wynaleziono przekaźnik neuronowy – zamilkł na chwilę. – I tak to się zaczęło.
– Czyli co dokładnie? – pochyliła się do przodu, opierając łokciami na blacie.
– Kobiety czuły się dobrze pod warunkiem, że podłączano się do nich, do ich mózgu.
– I były używane tak, jak ja wtedy? – Natasza z impetem się odchyliła, opierając plecami o zimny metal oparcia. – Niewola i wykorzystywanie utrzymywały nas przy życiu?!
Wstała, nie potrafiąc opanować emocji i zaczęła przechadzać się po niewielkiej powierzchni mieszkania.
– Wiesz jak to brzmi? – Zatrzymała się stając twarzą do niego, podpierając się pod boki.
Bartek znów się zapatrzył w piękno kobiecego ciała, bardziej odkryte, niż zakryte bielizną.
– Wiem i dlatego czekaliśmy, by któraś z kobiet wybudziła się, by móc to sprawdzić. – Potrząsnął głową, koncentrując się na powrót na oczach Nataszy. – Jesteśmy podziemiem, które pragnie powrotu do normalności. Od pół wieku kobiety, ich ciała wykorzystywane są do rozpłodu. Uszkodzone, lub starsze zabija się i utylizuje, a właściwie przetwarza na pokarm dla reszty śpiących. Zdrowe i zdatne do rozpłodu zapładnia, by kontynuować rasę ludzką. Umysły w międzyczasie dostarczają rozrywki.
– To jest straszne – wyszeptała. – Czy to znaczy, że urodziłam się w tym szklanym zbiorniku?
– Zostałaś urodzona w innym i przeniesiona – wyjaśnił rzeczowym tonem, jakby tłumaczył instrukcję obsługi urządzenia. – Używano twojego umysłu, by klienci mogli realizować swoje seksualne fantazje. Przybierali przy tym postaci, jakie mieli ochotę odegrać. Ty również robiłaś tylko to, na co złożyli zamówienie. Gdy przebiłaś się przez bariery i zaczęłaś odzyskiwać świadomość, kwestią czasu było, żeby cię zutylizowano. Rozumiesz? To cud, że żyjesz! Po raz pierwszy od pół wieku udało się czegoś takiego dokonać. Po raz pierwszy od zawsze! Wszystkie twoje poprzedniczki umierały!
– I co teraz? – Nie wyglądała na chętną do współpracy po tym, co właśnie usłyszała. – Mam poprosić kogoś ważnego, by i innym udzielono wolności? A może stanę na czele podziemia i poprowadzę was do walki? Bartek, przecież ja pamiętam ledwie dwa dni z tamtego życia i wiesz dobrze, że lepiej o nich zapomnieć. – Opadła ciężko z powrotem na krzesło. – Później ratunek, rehabilitacja, czy raczej jej przebłyski i dopiero tutaj z tobą to coś – wskazała dłonią łóżko – to jest to, co mogę nazwać materiałem do pamiętania. Ja przecież nie nadaję się do niczego.
Zgarbiła się, podparłszy łokciami o blat stołu, twarz ukryła w dłoniach. W końcu westchnęła, wyprostowała się i sięgnęła po widelec. Bez większego apetytu dłubała metalowymi szpikulcami, w dawno już wystudzonej jajecznicy.
Bartkowi zrobiło się jej żal i chciał ją pocieszyć, powiedzieć coś miłego. Problem tkwił jednak w tym, że nie wiedział, jak to zrobić. Nikt nigdy go nie pocieszał, nie głaskał po głowie, nie ocierał łez. Gdy jako dziecko rozbił kolano, kazano mu wstać, nie myśleć o bólu i iść dalej. Gdy bił się z kolegą liczyło się tylko to, kto wygrał potyczkę. Rozkwaszony nos, czy podbite oko było czymś normalnym. Szkolił się na wojskowego, miał być odporny zarówno psychicznie jak i fizycznie, twardy i zaradny. I tylko ta kobieta obudziła w nim coś, o istnieniu czego nie miał pojęcia. Pragnął ją przytulić, lecz równocześnie bał się tego, co stanie się przy tym z jego ciałem i psychiką. Chciał sprawić, by się roześmiała, była szczęśliwa i wesoła. I to go dziwiło, bo nigdy nie czuł podobnej potrzeby.
I co ja mam z tym zrobić?! – Bił się z myślami. – To nie jestem ja. Jestem żołnierzem podziemia i mam zadanie do wykonania!
– Pomieszkamy tu trochę, to oswoisz się nową rzeczywistością. – Odzyskał odrobinę spokoju i opanowania. Było to trudne, gdy patrzył w ogromne, niebieskie oczy i na delikatnie wykrojone usta. Przemknęło mu przez głowę wspomnienie pocałunku, lecz zdusił je, nie pozwalając na zawładnięcie myślami. Najmniej emocji wywoływały króciutkie, czarne włosy. Chociaż i one nie kojarzyły mu się z kobiecością i tym, przed czym ostrzegano go od dzieciństwa – seksapil, najcięższa artyleria wytaczana przez kobiety. – Pobędziemy tu do chwili, gdy będziesz miała dosyć. Wtedy opuszczę cię na chwilę. Zrobię to również po to, by uzupełnić zapasy. Dopiero później przejdziemy do kolejnego etapu. Odpoczywaj, regeneruj siły i rób to, na co masz ochotę. Jedynym warunkiem jest ten, byś nie opuszczała mieszkania. Ty jesteś najważniejsza, a ja mam ci służyć. Do tego przyuczano mnie od dzieciństwa.
Natasza nie odpowiedziała, nie drgnął nawet jeden mięsień jej twarzy.
Nie spuszczając wzroku z Bartka sięgnęła po kubek z kawą i obserwując go ponad krawędzią szarej, sfatygowanej porcelany, upiła kilka łyków. Jadła śniadanie, nie mówiąc nic, intensywnie nad czymś myśląc. Ostatnim kęsem chleba wytarła dokładnie talerz, włożyła powoli do ust, oblizała w skupieniu palce.
– Mówisz, że będziemy tutaj razem, sami i mam robić to, na co przyjdzie mi ochota? – Wychyliła kubek, po czym odstawiła pusty na blat.
– Tak – odparł ostrożnie, wietrząc podstęp.
– Mam nie opuszczać mieszkania, a ty jesteś do mojej dyspozycji? – Spojrzała spod rzęs.
– Tak – potwierdził odruchowo czując, co za chwilę usłyszy.
– Dobrze. – Uśmiechnęła się tajemniczo i wstała od stołu. – To może się udać i bez ciebie nie mam szans na powrót do pełni sił. Pomożesz?
– Oczywiście. – Głośno przełknął ślinę, poprawił się nerwowo na krześle.
– No to się dogadamy. – Podeszła do niego, stając tak blisko, że czuł na ramieniu ciepło jej ciała.
Nowy rozdział „Przebudzonej” w każdy piątek.
Nie chcesz czekać? Zapisz się, a całą powieść wyślę Ci na e-mail.
Lubisz takie historie? Zajrzyj do moich książek – każda z autografem.
