„Piątek trzynastego”
13,00 zł
Janek nie wierzył w pecha. Ten jeden piątek postanowił zrujnować jego życie z chirurgiczną precyzją.
Janek nigdy nie wierzył w pecha, a opowieści o pechowym piątku trzynastego traktował jak bzdurne zabobony. Ten jeden konkretny dzień postanowił jednak zrujnować jego życie z chirurgiczną precyzją.
Zaczęło się klasycznie – od zaspania do pracy. Potem było już tylko gorzej: widowiskowe samospalenie jego wysłużonej Laguny na środku drogi, utrata dwumiesięcznej premii i potężna awantura ze strony szefa. Kiedy zmęczony i przesiąknięty spalenizną Janek wraca do mieszkania, okazuje się, że jego wymagająca, luksusowa dziewczyna Marta spakowała manatki – bez słowa pożegnania, za to z jego niespłaconym telewizorem pod pachą.
Myślisz, że to koniec? Skądże! Los dorzuca do tego przypalony obiad, lodowatą wodę w wannie z powodu awarii pieca, a na koniec – potężny cios w pysk od nieznajomego w barze i utratę portfela oraz telefonu.
W walentynkową sobotę Janek budzi się posiniaczony, głodny i poturbowany przez życie. Postanawia wrócić na miejsce wczorajszej bójki, by dowiedzieć się, kto zrobił z jego twarzy tatar. Zamiast bandziorów spotyka jednak Janinę – tajemniczą, bezczelną dziewczynę z krótkimi, białymi włosami.
Czy Janek przetrwa ten zwariowany weekend? I czy błąd numer 13 okaże się jego największym przekleństwem, czy może najlepszym, co mogło go spotkać?
Format: e-book. Plik otrzymasz do pobrania zaraz po opłaceniu zamówienia.
Fragment dla osób pełnoletnich (18+). Może zawierać drastyczne i erotyczne sceny.
Nie wierzę w pecha i gdy ktoś mówił mi o pechowym piątku trzynastego, to mam ochotę odwrócić się i zostawić delikwenta z jego zabobonami.
Ten piątek przerósł jednak wszystko, co mógłbym sobie wyobrazić i zaplanować w pechowym scenariuszu.
8:00
Obudziłem się skołowany, jakbym miał kaca. A nie miałem!
Mamy zimę, a w mieszkaniu jest upalnie, jak w tropikach, a to za sprawą mojej księżniczki. Moja kobieta jest ciepłolubna i mimo siąpiącego za oknem marznącego deszczu, ona postanowiła utrzymać w naszych murach letnią temperaturę. Dla mnie dwadzieścia pięć stopni to zbyt wiele, by czuć się dobrze. Dla niej za mało, bo nie może poruszać się w naszej przestrzeni w odpowiednim dla siebie stroju.
Marta wymyśliła sobie kiedyś, że jedynym godnym dla dziewczyny jej pokroju strojem, są spodenki i koszulki. Takie, do uszycia których użyto kilka strzępków materiału. Oczywiście w cenie nieadekwatnej do ilości włożonej w projekt pracy. Z drugiej strony średnio znam się na damskiej modzie, a może tak to właśnie działa? Celowo te łaszki nie osłaniają zbyt wiele, ponieważ mają mnie kusić? Hm…
Kolejną sprawą jest to, że Marta wydaje tyle mojej kasy na pielęgnowanie swojego boskiego ciała, że karygodnym byłoby nie podziwianie efektów tych zabiegów.
Mój portfel topniał pod wpływem jej fanaberii, bardzo wysokich rachunków za gaz, oraz jedzenia z knajp, które przywoziłem w drodze z pracy. Nie chciała gotować, gdyż jej nienaganny manicure nie przetrzymałby kontaktu z marchewką, czy ziemniakami.
Godzę się na to, bo jest świetna w łóżku. Nie wiem jednak, czy na dłuższą metę wyrobię finansowo i nerwowo. Szczególnie to drugie!
Dziś obudziłem się i stwierdziłem, że jest ósma godzina. Trochę za późno, bym zdążył do pracy na… ósmą.
– Kurwa! – warknąłem, zrywając się gwałtownie. – Przejebane!
Wyskoczyłem z łóżka, na co moja pani mruknęła ze złością. Ona nie opuszcza pościeli przed południem. Pracować nie musi. Od tego jestem ja.
Szybkie ubranie się przeplecione nerwowym myciem zębów i galop do auta. Ruszyłem z kopyta i pomknąłem do firmy.
8:25
Wykonywałem właśnie skomplikowany manewr slalomu między wlekącymi się przede mną autami, gdy tablica rozdzielcza zaczęła świecić i mrugać, jak choinka bożonarodzeniowa. Do tego spod maski dało się słyszeć dziwne dźwięki. Spanikowany zjechałem na pobocze i wyłączyłem silnik. Przynajmniej próbowałem. Czekałem, słuchając kakofonii wydobywającej się z bebechów samochodu. Zasłuchanie to przerwał dym, nieśmiałymi językami wydobywający się spod maski. Za dymem zaczął wypełzać ogień i tak oto siedziałem na fotelu kierowcy z rękami na kierownicy, przyglądając się dziwnemu zjawisku przed przednią szybą. Siedziałem tylko chwilę, bo już po kilkunastu sekundach, gryzące opary zaczęły się wdzierać do wnętrza.
Chcesz czytać dalej?
Zapisz się, a od razu otworzę Ci kolejne rozdziały.
Zapisując się, dołączasz do mojego newslettera: nowe rozdziały i nowości ode mnie. Wypiszesz się jednym kliknięciem. Polityka prywatności
albo
Dodaj do koszyka – 13,00 zł
