„Psychol. Spirala zła” TOM 2 – rozdziały 2 i 3
Dziękuję za zapis! Oto obiecany ciąg dalszy – „Psychol. Spirala zła” TOM 2. Ten link zostaje Twój, możesz tu wrócić w każdej chwili.
Fragment dla osób pełnoletnich (18+). Może zawierać drastyczne i erotyczne sceny.
Rozdział 2
Tęsknota
Marcie brakowało widoku Piotra. Minęło raptem kilka dni i tylko jeden z nich spędziła w domu. Czekała przy tym na reakcję umysłu, wyrzut makabrycznych obrazów ze wspomnień i powrót traumy po tym, czego świadkiem była w piwnicy. Nic takiego nie miało miejsca. Jakby głowa zamknęła w sobie głęboko wszystko to, co było straszne i traumatyzujące. Ilekroć wracała myślami do piwnicy w domu Maksa, każdorazowo jej umysł przeskakiwał na inne wspomnienie. Były nim usta Piotra i namiastka pocałunku w pociągu. Delikatne spotkanie warg i zaskoczenie obojga czymś, co dla wielu ludzi jest normalne. Dla nich nie było, bo oboje odrzucili bliskość z drugim człowiekiem, choć uważali dotychczas, że ich to nigdy nie spotka. Co tymczasem? Los zaaranżował ich spotkanie w najdziwniejszy z możliwych sposobów. Obojgu dał nadzieję na panowanie nad sytuacją i bycie górą w tej namiastce związku. Wepchnął ich sobie w ramiona, dał złudzenie bycia drapieżnikiem i że jedno poluje na drugie. Tymczasem oboje grzęźli w bagnie, byli ofiarami.
Praca dla Marty stała się wybawieniem. Skupiała się w niej na klientkach, obsługując je z nadmierną gorliwością. Wszystko po to, by nie myśleć o sobie i tym, co działo się w jej głowie. Działo się bardzo wiele, ale nie dała sercu czasu na to, by zastanawiało się nad tęsknotą za mężczyzną, którego przecież prawie nie znała.
W dniu powrotu do obsługi klienta została zasypana gradem pytań o swój wygląd. Nikomu nie umknął siniak, który szarożółtą plamą zdobił jej policzek, jak również rozcięta warga.
– Musiałam wyrwać ząb mądrości – usprawiedliwiła pokiereszowanie twarzy i, o dziwo, uwierzono w jej wyjaśnienie.
Nie dopytywano o szczegóły i całe szczęście, bo Marta nie miała ani jednej plomby, a co za tym idzie, nie umiałaby opisać przebiegu zabiegu w gabinecie dentysty. Natura wyposażyła ją w zdrowe uzębienie, lecz pozostali członkowie załogi mieli aż nadto wspomnień związanych z zabiegami przeprowadzanymi w jamie ustnej. Dziewczyny, jedna przez drugą, zaczęły się zasypywać własnymi przeżyciami z leczeniem zębów, niejednokrotnie opisywały je niczym rzeź piłą mechaniczną.
Gdybyście wiedziały – westchnęła Marta, myśląc o narzędziu, którym dokonywano zabiegu w jej jamie ustnej.
Kiwała głową w zrozumieniu, wysłuchując opisów rwania trzonowca u jednej i leczenia kanałowego u drugiej. Równocześnie korektorem i podkładem zakrywała siniak na twarzy i ze zdziwieniem stwierdziła, że włącza jej się poczucie czarnego humoru.
Fiut zamiast kleszczy? – sarknęła w duchu. – Sperma w miejsce znieczulenia? Jestem nienormalna! – stwierdziła w końcu, nakładając puder na skórę twarzy. – I chyba zawsze taka byłam.
***
Piotr skompletował wszystkie dane żony klienta i wyglądało na to, że nie ma przeciwwskazań do tego, by – jak jej poprzedniczki – uśpił ją i uprowadził.
Mimo powrotu do normalności i utartego schematu działania nie potrafił przestać wracać myślami do Marty. Nieustannie przypominał sobie ich ostatnie rozstanie i pocałunek, którego smak wciąż czuł na wargach i języku. Nie rozumiał tego i złościło go pragnienie, by ją zobaczyć, dotknąć, usłyszeć głos i powąchać jej włosy. Na samą myśl o możliwości znalezienia się blisko niej w brzuchu czuł rosnącą radość, która rozpierała go od środka, nabrzmiewała całe ciało, jakby rósł i spinał się równocześnie. Chciał wyrwać do przodu i biec, aż ją zobaczy, zajrzy w oczy i dotknie ponownie.
Myśli wracały do wydarzeń z sypialni i tego, co zrobił, patrząc na jej ciało. Wykorzystał fakt, że spała i nie mogła się zasłonić przed jego pożądliwym spojrzeniem i byciem wykorzystaną jako podnieta do zrobienia sobie dobrze. O dziwo, nie miał z tego powodu wyrzutów sumienia. Nie zrobił jej tym krzywdy. Nie wtedy, skrzywdził ją dużo wcześniej.
– Kurwa mać! – Zerwał się z fotela, ten odjechał pchnięty gwałtownie w tył. – I co? Będę się teraz pałował o to, co jej zrobiłem?! – krzyknął w kierunku sufitu. – Nie wystarczy to, że ją uratowałem? Mam pokutować za zwalenie sobie konia na jej stopy?!
Złościł się, bo zdał sobie sprawę z faktu, że to niedorzeczne zachowanie. Wiedział również, że nie wytrzyma bez widoku Marty. Czuł nieodparte pragnienie zobaczenia jej, nasycenia oczu jej dziewczęcą urodą. Wiedział, gdzie jej szukać i choć wciąż jeszcze walczył ze sobą, to każda komórka w ciele przegrywała ten bój, poddając się pragnieniu, przygotowując na nieuniknione.
– Kurwa jego jebana mać – warczał pod nosem, udając, że nie czuje rosnącej wewnętrznej radości tym, że właśnie kapituluje.
Nie zawracał sobie głowy wyłączeniem komputera. Przebrał się w dżinsy, cienki sweter, na wierzch narzucił czarną, krótką kurtkę. Do jej wewnętrznej kieszeni włożył telefon i sprawdził odruchowo, czy tkwi w niej pióro z ukrytą w jego wnętrzu dawką ogłuszacza. To było coś, bez czego nigdy nie ruszał się z domu. Wydarzenia ostatnich dni pokazały, że przydał się ten nawyk zarówno jemu, jak i dziewczynie, na której zobaczenie tak bardzo się teraz cieszył.
Nie raz zastanawiał się, co by było, gdyby w przypadku dziwnego splotu nieoczekiwanych wydarzeń został przeszukany przez policję, a strzykawka z usypiaczem trafiłaby w ich ręce. Na taką okoliczność miał przygotowaną bajeczkę o byciu alergikiem i noszeniu zastrzyku przeciwwstrząsowego na wszelki wypadek. To po to kupił taki specyfik w strzykawce, która była również ampułką. Wątpił, by ktokolwiek wpadł na to, by badać zawartość firmowo zapakowanego medykamentu, z nazwą wskazującą na lek ratujący życie. On jeden wiedział, że skład różni się diametralnie i nie służy życiu. Może co najwyżej jego.
Pięć minut później pędził ulicą Skłodowskiej-Curie w dół ku dworcowi kolejowemu i galerii handlowej.
Czy Marta będzie w pracy? Czy zobaczy ją za chwilę, czy będzie musiał wrócić po samochód, by jechać pod jej mieszkanie? Przebiegł przez pasy dla pieszych i szybkim krokiem przemierzył plac Oddziałów Młodzieży Powstańczej, starając się zignorować widok dwóch policjantów w wejściu na tyły dworca. Stali w środkowych drzwiach, rozmawiając, nie zwracając na niego uwagi. Mimo to poczuł dreszcz przebiegający mu po plecach. Zganił siebie za to, bo przecież z tego powodu zamieszkał w centrum Katowic – to miejsce dawało mu anonimowość, był jednym z wielu, nie rzucał się w oczy.
Zbiegł po schodach, skupiając się na tym, co go czeka. Szedł popatrzeć na nią.
***
Marta układała na półce pędzle do makijażu, które dotarły z najnowszą dostawą. Był to wyjątkowo ekskluzywny towar. Zestaw trzech sztuk kosztował ponad tysiąc złotych. Ona sama skompletowała już całą kolekcję pędzli. Wybierała spośród tych, które wykorzystywały do robienia makijażu klientkom. Dbała o nie, choć były częściowo wytarte, ale uważała, że wyrzucenie ich zasługiwałoby na gniew siły wyższej. Przechowywała je w skórzanym etui i ono również trafiło do niej z odzysku.
Teraz rozpakowywała karton z nowymi pędzlami. Pięknie zapakowanymi, pachnącymi nowością, kosztującymi krocie. Układała je na stojaku przy kasie i na półkach za nią. Skończyła, po czym odwróciła się ku ekspozycyjnej części sklepu. Nadchodziła godzina największego porannego ruchu. Dwa stanowiska makijażowe były zajęte, kolejne kobiety czekały, by usiąść na wysokim hokerze i oddać się w sprawne ręce makijażystek. Za godzinę to ona przejmie jedno ze stanowisk, na razie będzie pilnowała standów z produktami, dbając o to, by nikomu nie „przykleił” się któryś z produktów i aby nie zapomniał za niego zapłacić przed opuszczeniem salonu.
Obróciła się i zamarła na wdechu, patrząc wprost we wbite w nią spojrzenie zielonych oczu. Po drugiej stronie korytarza biegnącego między butikami stał Piotr. Wspierał ramiona o szklaną poręcz, która ciągnęła się środkiem przejścia i oddzielała je na dwa pasy ruchu. Trzy metry przed nim była druga poręcz, a pomiędzy nimi pusta przestrzeń, dająca możliwość spojrzenia w górę i w dół na pozostałe piętra galerii.
Piotr nie robił nic, a jedynie patrzył na Martę. Nonszalancka poza i pozorny spokój kontrastował z tym, co zaczęło dziać się w ciele i umyśle Marty na jego widok. Z jednej strony zamarła, niezdolna do wykonania najmniejszego ruchu. Z drugiej czuła każdą, nawet najmniejszą cząsteczkę siebie, jakby drgała i wibrowała w oczekiwaniu na Piotra. Tak, właśnie zdała sobie z tego sprawę. Czekała na niego i działo się to w podświadomości. Jej świadoma część udawała, że nie zależy jej na Piotrze i że przyjmie los takim, jakim przyjdzie. Nie będzie o nim myślała ani starała się go zobaczyć, bo przecież nie był jej już do niczego potrzebny.
Właśnie przekonywała się, jak bardzo się myliła i okłamywała. W uszach słyszała jedynie szum krwi pompowanej w przyspieszonym tempie przez rozszalałe serce. Oczy rejestrowały tylko widok Piotra, a gardło zacisnęło się z nadmiaru emocji. Miała ochotę podbiec do niego, przytulić się i poczuć jego zapach. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, jak bardzo za tym tęskniła. Tak mocno, że w ustach zebrał jej się teraz nadmiar śliny, ale i tak nie była go w stanie przełknąć, czując obręcz w przełyku i niemoc obejmującą całe jej ciało.
Rozdział 3
Bulgotanie
Piotr mimo pozornego luzu również czuł masę szalejących i sprzecznych uczuć. Najpierw wystrzał radosnej ekscytacji na widok Marty. Z ledwością powstrzymał się przed wejściem do salonu i podejściem do niej, by sprawdzić, czy wszystko z nią w porządku. Mógłby wtedy dotknąć jej włosów, przejechać palcami po skórze twarzy i znaleźć się w strefie ciepła jej ciała.
Boże, jak ja tęsknię za dotknięciem jej! – Przymknął oczy, wspominając gładkość skóry szyi i piersi. – A jej brzuch, uda i stopy…
Zacisnął powieki, wspominając to, co zrobił w sypialni, gdy po umyciu jej, pozwolił sobie na chwilę słabości. Nie mógł zrozumieć, jak w jednej chwili tak silne emocje mogą zawładnąć ciałem i umysłem.
Dotąd myślał, że znał przyjemność płynącą z seksu. Miał wiele kobiet i brał je na różne sposoby. Zawsze zaspokajał siebie w pierwszej kolejności. Tak mu się wydawało do momentu, gdy pocałował Martę w samochodzie. Wtedy odkrył, jak mało emocji dopuszczał do siebie do tej pory. Jakby odfiltrowywał ich ponad połowę, a i resztę odbierał przez warstwę ochronną, którą otoczył się jeszcze w dzieciństwie. Przy Marcie te warstwy znikały. Działała na niego jak narkotyk wstrzyknięty bezpośrednio do żyły. Duża dawka niczym kopniak wymierzony we wszystkie zmysły. Uderzenie ogłuszające tak bardzo, że mimo całej, wypracowanej przez lata samokontroli, Piotr nie był w stanie oprzeć się pokusie przyjścia tu dziś, byle popatrzeć na nią.
Taki miał zamiar na początku – poobserwować ją, samemu nie będąc widzianym. Stał w sklepie naprzeciwko, symulując oglądanie jakichś pierdół. Nie rejestrował tego, co obracał w dłoniach. Podziękował za pomoc obsłudze sklepu, gdy ekspedientka postanowiła zapytać go, czy może w czymś pomóc. Najchętniej odpowiedziałby, że owszem, może i że poprosi o tamtą dziewczynę zapakowaną na wynos. Wskazałby Martę i poprosił o owinięcie jej w błyszczący celofan. Zabrałby ją do swojego mieszkania, tam rozpakował i…
– Cholera – warknął pod nosem, zdając sobie sprawę z faktu, że znajduje się w miejscu publicznym. Na samą myśl o tym, co mógłby zrobić Marcie, zaczynał twardnieć, a to mogło zakończyć się teraz jedynie niewygodnym uciskiem spodni albo kompromitacją.
Nie potrafił zapanować nad rozszalałymi myślami. Nie, gdy miał ją kilkanaście metrów od siebie. Zresztą, co za idiotyzm! Przecież to samo działo się z nim, gdy była daleko od niego. W domu próbował pracować i umysł nawet analizował dane klienta i jego żony, ale robił to tylko połowicznie. Większość jaźni zajmowała Marta. To przez to rzucił pracę w kąt, ubrał się i przyszedł tutaj, by na nią popatrzeć.
Widział, że go zauważyła i od tego momentu nie ruszyła się, a jedynie patrzyła w bezruchu i chyba nawet nie mrugała oczami. Czyżby i na nią działała ta znajomość? Czy jej ciało i umysł także zmieniały się w taką plątaninę uczuć, odczuć i trudnych do określenia doznań?
Tego w tym momencie życzył sobie Piotr od Wyższej Opatrzności. Wcześniej w nią nie wierzył i nie dopuszczał do siebie myśli o większej jaźni, ale to się zmieniło tamtego dnia w piwnicy pełnej śmierci i cierpienia. Cierpienia Marty, z którego ją wyrwał. Śmierci nieznajomej kobiety i tego strzępu człowieka – Maksa. Wtedy się modlił, prosząc Najwyższego o pomoc w uratowaniu jedynej kobiety, na której mu zależało. Ten wysłuchał go, pozwolił mu ocalić dziewczynę, a tym samym poczuć wszystko to, co czuł teraz. Bezsilność mieszającą się z ekscytacją i radość przepełniającą wystraszone serce, niegotowe na taką ilość emocji. To do niego nie pasowało. On przecież był twardy, samowystarczalny, bezlitosny. Dostał nauczkę i przekonał się, jak bardzo się mylił. Marta była jego kryptonitem, ale i najmocniejszym narkotykiem. Od momentu, w którym ją poznał, przepadł i ten stan nasilał się, zmieniał ją w jego tlen.
Piotr odetchnął głęboko, prostując się, nie odrywając wzroku od zapatrzonych w niego oczu. Trwali zawieszeni w tunelu stworzonym przez splecione spojrzenia zielonych i piwnych tęczówek. Ani klientka zadająca pytanie Marcie, ani mężczyzna na maszynie sprzątającej proszący Piotra o przesunięcie się, nie przedarli się przez otaczającą ich bańkę zawieszenia w innej, nowej rzeczywistości, która była tylko ich udziałem.
– Marta! – Kierowniczka salonu chwyciła ją za ramię i potrząsnęła nią. – Wszystko w porządku? Słyszysz mnie?
Marta zamrugała, jakby wracała z innej rzeczywistości i nareszcie zdołała nabrać powietrza w płuca. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z faktu, że od dłuższej chwili trwała na bezdechu.
– Tak, jest okej – odparła, wypuszczając powietrze. – Przepraszam, zamyśliłam się. – Zwróciła się do kierowniczki, po czym na powrót spojrzała w kierunku korytarza przed salonem.
Zobaczyła maszynę sprzątającą i mężczyznę w czerwonym kombinezonie kierującego nią. Piotr zniknął, jakby w ogóle nie było go w miejscu, w które przed chwilą wbijała wzrok.
Boże, czy ja wariuję? – Marta zamrugała szybko oczami, po czym obróciła się z bladym uśmiechem ku wskazanej przez kierowniczkę klientce.
– W czym mogę pani pomóc?
Firmowa regułka opuściła jej usta, lecz umysł wciąż trwał na stand by, czekając na zarejestrowanie widoku, zapachu lub głosu Piotra w pobliżu. Marta słuchała słów kobiety, równolegle zachodząc w głowę, czy naprawdę widziała Piotra, czy jej umysł postanowił po prostu spłatać jej figla, podsuwając jego obraz w miejsce, w którym wcale go nie było. Z uśmiechem wskazała klientce lustro i fotel przed nim, sięgając po pas z zestawem pędzli do makijażu i automatycznie proponując kobiecie artykuły kosmetyczne, które zgodnie z polityką firmy należało sprzedać jako pierwsze.
– Proszę, usiądzie pani wygodnie. – Odsunęła przed nią fotel na kółkach, dyskretnie zerkając ku wejściu do lokalu. – Dobierzemy dla pani najlepszy z podkładów i puder, który pięknie podkreśli odcień pani skóry.
***
Marcel nie posunął się w śledztwie ani o krok do przodu. Wyniki analizy bazy danych twarzy z monitoringu i kartotek policyjnych miały być gotowe dopiero pod wieczór, może dnia następnego. Śladów pozostawionych na miejscu zbrodni w piwnicy była taka masa, że akta sprawy stawały się z godziny na godzinę coraz grubsze.
Najbardziej złościło go uczucie podziwu, które czuł w stosunku do długowłosego mężczyzny. Wyglądało na to, że uśpił trzech sprawców, tym samym podał ich policji na tacy. Otoczeni przez świeże dowody zbrodni leżeli w piwnicznym pomieszczeniu, zaadoptowanym na prowizoryczną łaźnię. W momencie, gdy służby przyjechały na miejsce wezwania, jeden z nich powoli budził się, odzyskując przytomność po zaaplikowanej mu dawce usypiacza. Pomimo tego niczym pijana kura, starał się wejść po schodach. Możliwe, że z zamiarem wmieszania się w tłumek w którymś z pomieszczeń na piętrze. Nagi i wciąż mokry po kąpieli wspinał się na czworakach po stopniach i wyglądało na to, że kilka razy zsunął się i poobijał solidnie. Mimo kąpieli, a raczej próby usunięcia dowodów udziału w zabójstwie, późniejsze badanie pokazało ślady krwi ofiary w jego włosach łonowych. Nie mógł się wyprzeć winy, zbyt wiele na nią wskazywało.
– Ofiara – westchnął po raz kolejny, biorąc do ręki zdjęcie kobiety. – Właścicielka salonu piękności – przeczytał i spojrzał na atrakcyjną, zadbaną brunetkę. Utrwalony na fotografii wyraz twarzy przedstawiał chłód i opanowanie. Szybki przegląd profilu na Facebooku dał mu nieco inny obraz. Uśmiechnięta, każdorazowo w otoczeniu koleżanek. Brzydszych od niej, ale równie bogato ubranych. Zawsze w ciekawym miejscu, pewnie na wyjazdach zagranicznych. Bezdzietna, rozwiedziona, z pokaźnym majątkiem. – I co z tego zostało? – zapytał, sięgając po zdjęcie wykonane na miejscu zbrodni.
Ciało wyciągnięte z wanny było w stanie częściowego rozkładu przyspieszonego działaniem sporej dawki chemikaliów. Piękne, długie, ciemne włosy nie lśniły już. Większość opuściła mieszki cebulek i pływała w roztworze obok ciała. Skóra denatki również straciła gładkość i wyglądała, jakby ktoś pozbawił ją wierzchniej warstwy naskórka.
Porównano skład chemiczny roztworu z tym, co znaleziono na pozostałych wykopanych w przeciągu ostatnich trzech lat zwłokach, odnalezionych w gliwickim rezerwacie przyrody Las Dąbrowa. Zaczęło się od jednego wykopaliska, gdy fascynat dzięciołów odnalazł odkopane częściowo zwłoki. Psy policyjne wskazały jeszcze trzy miejsca prowizorycznych grobów. We wszystkich, w różnym stanie rozkładu, odkryto ciała młodych kobiet. Podobny wiek, postura i wzrost. Myśleli, że to dzieło seryjnego mordercy. Zgodność sposobu działania właśnie na to wskazywała. Dwa z nich dało się zbadać dokładniej, bo pozwalał na to stan zwłok.
Z zamyślenia wyrwał go dzwonek telefonu. Zamrugał, by wyostrzyć wzrok i odczytać imię dzwoniącego.
– Cześć, Grzesiek – rzucił do słuchawki ciekaw, po co ten dzwoni. Domyślał się tego, bo dawno nie wyrwali się nigdzie razem, a mieli swój rytuał. – Co tam?
– Ty mi powiedz – usłyszał w odpowiedzi. – Nie dzwonisz, nie odzywasz się. Zakochałeś się?
– No weź przestań! – zaśmiał się Marcel, odchylając na oparciu krzesła. – Trudne śledztwo i tyle.
– Opowiesz mi. – W głosie Grześka słyszał zaciekawienie. – Piwo wieczorem? A później może wypad na jakąś domówkę?
– Chętnie. – Marcel potarł twarz dłonią. Dopiero teraz czuł, jak bardzo jest zmęczony. Oczy bolały go najmocniej, ból promieniował do wnętrza głowy. – Dziewiętnasta w Hemingwayu?
– Widzimy się.
Rozłączył się, a ekran telefonu zgasł. Zamyślony Marcel siedział jeszcze dłuższą chwilę, wpatrując się w zdjęcie brunetki. W momencie, gdy miał już wylogować się z systemu, komunikat informujący o nowym mailu wyskoczył w prawym dolnym rogu ekranu. Marcel załączył bazę danych i odczytał imię i nazwisko dziewczyny, której twarz przedstawiały nagrania.
– Katarzyna Łozińska – mruknął, zapisując jej adres zameldowania w notesie. – Dopasowanie twarzy siedemdziesiąt procent. Marta Biernacka dopasowanie sześćdziesiąt pięć procent.
Czytał kolejne nazwiska w ciszy, po czym wrzucił plik do druku, ten schował do kieszeni. Nie zamierzał już dzisiaj pracować. Nadszedł czas na rozrywkę, a tej potrzebował bardzo. Napić się, porozmawiać z kimś normalnym i podupczyć porządnie.
Wyłączył komputer i wstał od biurka. Wciąż jednak nie potrafił odpędzić uczucia, że coś mu umyka i przegapił ważny element nagrania, na który powinien był zwrócić uwagę.
Co będzie dalej?
Całą historię przeczytasz w książce z moim autografem albo od razu w e-booku.
Książka z autografem – 39 złE-book – 32 złBox: 4 tomy – 152 zł